Roemenië, Slovenië, Dolomieten: de Sloveense verrassing
25-27 augustus 2009
Op de Ommekeer genieten we nog van een heerlijk ontbijt.
Natuurlijk moet er ook nog een trackje gemaakt worden en in de verschillende GPS-toestellen gepropt.
De track loopt via Kroatië, dus 2 extra grensovergangen te passeren, maar we hadden ons de moeite kunnen besparen. Het puntje van Kroatië dat we meepakken, is namelijk een treurig makende aaneenschakeling van doodsaaie lintbebouwing. De grenspassage naar Slovenië is dan ook een feestelijke afsluiting van een beetje een verklote ochtend (al hebben we daar bij het passeren van de grens nog geen idee van).
Na de grens wordt alles namelijk acuut anders. Heuvelachtiger en groener. Dat hebben ze dus nogal apart verdeeld onder elkaar. Jullie het lelijke laagland, wij het mooie heuvellandschap.
Ron heeft op een tussenstop net na de grens een mooie binnendoorroute uitgestippeld over de kleinste weggetjes, en dat bevalt uitstekend na die vervelende lintbebouwing van vanochtend. Krijg af en toe wel een beetje last van een soort hoogtevrees. De weggetjes zijn zo smal en liggen zo bol dat ik een beetje het gevoel krijg dat ik zo van die heuvels af kan tuimelen.
De camping die vanuit Hongarije hebben uitgekozen, blijkt nogal een ongezellige massacamping te zijn. Dat is op zich nog niet zo erg. Het zwemwater is er ook fantastisch.
Maar de tentjes staan vlak aan een drukke weg, met uitzicht op de grote schoorstenen van een stinkfabriek. We wilden hier eigenlijk 2 nachten blijven, maar het wordt morgen toch weer verkassen.
Naar aanleiding van tips van medekampeerders valt de keuze op Bohinjska Bistrica. De volgende dag gaan wij in een groepje van vijf naar die camping op pad, J-P, Ron, Gies, Marten en ik.
We eten wat bij een oude stationswagon, waar Ron mag uitwijden over zijn HO-treintjes, of waren het nu H0-treintjes? (niet met volle mond uiteraard).
Zo slingeren de slangeren we wat af.
Het asfalt is hier wel glad, zo ontdek ik in een haarspeldbocht waarin beide wielen wegglijden. Uit betrouwbare bron verneem ik dat ik maar wat dikker moet worden voor meer druk op de banden (en dus meer grip) in de bocht, en dat ik het tot die tijd wat rustiger aan moet doen en niet zo door de bocht moet 'rollen'. Gelukkig krijgen we hierna eerst een ongeasfalteerd pasje, zodat mijn piekerhoofd niet meteen volop aan de bak moet.
Op de top (geen mooi uitzicht, behalve dan op een prachtig bos), hebben we een leuke ontmoeting met een Nederlands koppel met hond en VW-busje. Altijd en overal maar weer die landgenoten :-D
Even later is het dan toch genieten van wat fraaie doorkijkjes.
De camping in Bohinj is goed bezet, maar je merkt het niet zo erg (er staan veel bomen en het sanitair is zeer uitgebreid). De camping ligt erg mooi tussen de heuvels, met een zwemwatertje vlakbij. Hier blijven we nog 2 nachten.
Hierna met zijn zevenen vertrokken voor een rondritje. Dat werd eerst een ZUMO-rondritje door het stadje. We zouden naar Bled, maar volgens de ZUMO konden we dan eerst het beste alle kleine straatjes van het dorp door, haha. Extra leuk met zijn zevenen. Leermoment: ook al heb je een route gemaakt, soms is het handiger om op de kaart te kijken waar je globaal heen wilt en dan in eerste instantie maar even de bordjes te volgen om het stadje uit te komen. Maar ja, soms zie je pas dat de route in kringetjes ronddraait als je daar zelf ook daadwerkelijk mee bezig bent en de duizeligheid net begint op te komen, he Ron? :-D
Enfin, we rijden dus naar Bled, langs het schitterende meer daar. Foto zegt genoeg, denk ik ;-)
Om bij de pas te komen die we willen rijden, moeten we eerst een stad door (Jesenice), is al nooit zo leuk, en daarna een doorgaand stuk weg. Ook niet leuk, al is het uitzicht er erg mooi. We kunnen mooi het bergmassief zien liggen waar we naartoe rijden. Heb alleen niet veel tijd om ernaar te kijken omdat het tempo vrij hoog ligt. Heel logisch op deze grote weg, maar ik krijg krijg er enorm de balen van. Dat de glijpartij van een dag eerder nog tussen mijn oren zit, helpt ook niet. Het rijden gaat niet zoals ik wil. :-(
De pas heeft een voor mij volkomen onbekende naam, maar het is toch een heel erg mooie. Als ik het goed heb, heet hij Koca na gozdu.
Het plaveisel bestaat hier uit kinderkopjes:
Kan er niet echt van genieten gezien de 'ik-rijd-als-een-krant'- en routefrustraties. Koffiestopje helpt een klein beetje om weer bij zinnen te komen. Gies grijpt mooi zijn kans om eens met Marielle te poseren, lief koppeltje he
Op de top staat een mannetje met hesje geld te innen voor een parkeerplaats. Je mag verder officieel nergens stoppen, al doen we dat even verderop toch. Ik erger me nogal aan dat soort commercie. Het landschap is toch voor iedereen om van te genieten? Nou ja, hopelijk doen ze iets nuttigs met dat geld (verse kinderkopjes kopen of zo :-)
Anyway, we hebben zicht op dit soort rotspartijen, in het midden langs dat paadje kwamen dus gewoon mensen naar beneden hollen, absurd om te zien.
Boven staat ook een Oostenrijks stel, hij op een oude XT en zij met een Harley-zijspan:
Ietsje verderop moeten we even overleggen over het vervolg van de route.
We rijden langs de rivier de Soca , die helder groenblauw van kleur is, heel mooi (al lijkt ie hier op de foto meer groen dan blauw).
Het dal is erg mooi.
Ik baal intussen als een stekker van mijn eigen rijden. Het gaat ook steeds slechter. Haarspelden (die ik normaal zo leuk vind) kom ik zelfs nauwelijks meer fatsoenlijk doorheen, doe de raarste dingen, gas dichtdraaien midden in de bocht en zo. Alsof ik weer helemaal opnieuw moet beginnen. Bah. Word er erg verdrietig van. (helpt ook niet) En dat in zo'n mooie omgeving...!
We laten de anderen doorrijden en blijven met z'n 2-en achter. Ik krijg een preek, of nee, een onderwijs-leer-gesprek, haha. Hoewel ik niets nieuws hoor (sorry J-P), lijkt het toch te helpen. In elk geval gaat het resterende (superbochtige) stuk naar de camping een stuk beter.
Met een gezellig etentje in de plaatselijke pizzeria besluiten we de dag.
