|
Volgende >> |
Heenreis via Tsjechië, Slowakije en Hongarije |
14-18 augustus 2009 |
|
Om negen uur, als de spits is uitgewoed, met Jaap en J-P op pad richting Aken, waar we Ron ontmoeten. Op de parking daar moet er direct al gesleuteld worden (overigens zonder bevredigend resultaat.
|
 |
| De rit over de snelweg verloopt voorspoedig, maar om een uurtje of vier zijn we het wel zat en duiken we ergens na Frankfurt het Beierse binnenland in op zoek naar een camping. Op de eerste die we treffen, komt geen beheerder opdagen, en eigenlijk is dat maar goed ook, want het is een beetje een benauwde camping met zo te zien alleen vaste gasten :) Freudenberg am See voldoet beter.
|
 |
| Vlakbij is een restaurant, waar ze Beierse specialiteiten serveren, zoals appelsap in Beierse glazen.
|
 |
| En Flammkuchen.
|
 |
| De ochtend erna na een lekker ontbijtje met verse broodjes weer op pad voor een nieuwe snelwegetappe en daar is al het eerste dispuut of we de bordjes volgen naar de snelweg of toch liever het GPS-toestel (heb zelf bij twijfel een voorkeur voor het eerste). Onderweg nog een keer zo'n situatie. Eindpunt is nabij Praag, en we hebben besloten eerst een heel eind richting Praag door te rijden, over de snelweg. In het kaartmateriaal voor GPS was de doorlopende snelweg nog niet klaar, dus opeens gaat onze voorrijder Ron om onduidelijke redenen van de snelweg af en rijden we opeens op een binnendoorweg, waarna we het geplande vervolg niet kunnen vinden. Iemand roept dat dit echt niet anders kon en dat de snelweg ophield. Tsja, op de GPS dus, niet in het echt! Na de Tsjechische grens gaan we dan toch binnendoor rijden. Het toestel staat nu op kortste route.
|
| Eerst een weg als deze, kennelijk een dodenweg, maar waarom is niet helemaal duidelijk. Misschien worden overmoedigen toch verrast door de paar flauwe bochten die er verderop in zitten.
|
 |
| Dan belanden we in het stadje Horovice. Het GPS-toestel van Ron staat nog op kortste weg en schijnbaar is dat de korste weg voor voetgangers, want Ron draait zo een straatje in met een inrijverbod, waarna het straatje een steegje wordt, en een scherpe bocht maakt naar rechts, waarna er alleen nog een nauw voetpaadje overblijft. Pal langs de huizen. Wij volgen met zijn 3-en als makke schapen (maar dit was wel de laatste keer, haha). Aan het eind van het pad staat een paaltje, maar het past gelukkig allemaal net! Rest alleen nog een enorme afstap, want we staan op een hoge stoep :-) De tocht naar de camping verloopt verder gelukkig zonder problemen.
|
| De omgeving is hier groen en de wegen zijn bochtig. Op de prima camping (Oase, nabij Praag) treffen we de mededeelnemers aan deze Oost-Europa-reis. Sommigen zijn in 1 dag hier naartoe gereden.
|
 |
| Tsjechië hebben we vrij zuidelijk doorkruist en er is me maar weinig van bijgebleven. Afgezien van een mooie lunchplek...
|
 |
| Waar het wel weer lastig wegkomen was ;-)
|
 |
| De wegen werden zowaar al Oost-Europees (al was deze eigenlijk afgesloten voor doorgaand verkeer). |
 |
| Langs een mooie weg door een indrukwekkend bos weer even gestopt wegens een ontploffend hoofd in mijn helm. Paar paracetamolletjes genomen en intussen genoten van een schouwspel van een grote groep langshelicopterende, jagende libellen.
|
 |
| Bijna ongemerkt de grens over met Slowakije en daar komen we dan aan in Trencin, best een fraai ogende stad.
|
 |
| De camping is niet echt een tentjescamping, maar ze hebben er alleraardigste hutjes.
|
 |
| En in een restaurant op loopafstand blijk je ook prima te kunnen eten. We hebben meermaals anders meegemaakt in Slowakije, dus we zijn aangenaam verrast :-)
|
 |
| Op de koop toe nog een prachtig uitzicht op het kasteel van Trencin.
|
 |
| Na een ontbijt bij hetzelfde restaurant gaan we op weg. Einddoel van vandaag is Tokaj. De geplande route vanaf Trencin was doorgaand met afgesneden stukjes in de Slowaakse binnenlanden. Leek niet echt bewust gedaan en was niet zo handig steeds de grote weg af en daar weer op moeten draaien. Een poosje besloten de afsnijdingen als slordigheidjes in de route af te doen, maar de doorgaande weg (E572) was wel erg vervelend (druk), dus toch maar zo'n afsteekje genomen, moesten we wel over een flinke molshoop heen. Zo kwamen we op een gravelpad uit.
|
 |
| Op de top een kapelletje, en wat drassiger ondergrond. Ron rijdt door, maar ik wil toch even overleggen of het wel zo verstandig was zo door te rijden zonder even te kijken of het pad verderop nog wel goed begaanbaar is (als je eenmaal met je neus naar beneden staat op een onmogelijk pad, kan het schier onmogelijk zijn om je nog te bedenken en toch maar terug te keren). |
 |
| Volgens J-P is het slimmer om bij Ron aan te sluiten, want die zal zich nu wel zorgen maken waar we blijven. OK dan, dan toch maar rechtsom het bochtje om het bos in, zonder te weten wat er komt. Avontuurlijk hoor, haha. Ben toch wat van mijn stuk gebracht en laat prompt bij het wegrijden mijn motor omdonderen. Een weigering! Arme Ron, die zal zich nu helemaal wel afvragen waar we blijven. Afijn, alsnog op pad rechts het bos in naar beneden, rustig aan over grote keien en door diepe maar gelukkig niet zeiknatte sporen.
|
| Na enkele kilometers krijgen we toch weer iets wat lijkt op asfalt onder de wielen en genieten we van een mooi uitzicht als we eenmaal het bos uit zijn. Goed, leuk hoor, maar dit kunnen we ook niet de hele dag doen, dat schiet niet op. We draaien dus toch maar weer de grote weg op. Die zijn we wederom al snel beu, en bij een tankstation stippelen we een nieuwe route uit, via het Hongaarse Salgótarján.
|
 |
| Hierna werd alles beter werd, ook het vrouwelijk schoon (te oordelen aan mijn in katzwijm verkerende reisgenoten op het terras). Nee nee, geen foto's van haar. ;-) Eindelijk leuke bochtige wegen op ons pad, en toen zat er van alles aan ander verkeer in de weg om er echt van te kunnen genieten (de cursus assertief inhalen van Ron kwam voor mij een beetje te laat). MAAR de revanche kwam op een doodstil stukje van circa dertig kilometer (of leek het alleen maar zo lang?) met niets anders dan bochten, door het Bükki Nemzeti Park. Werd er gewoon duizelig van (alles tussen de bossen, dus verder (gelukkig??) geen afleiding van duizelingwekkende vergezichten of dieptes). Zuiver bochtengenot en verder even niets.
|
 |
| Door een stad (Miskolc) rijden vind ik nooit zo'n pretje, en al helemaal niet na een lange rit, maar gelukkig was daar ter vermaak nog een oude man met blote buik waarop een door de jaren heen vermoedelijk steeds voloptueuzer geworden blote dame was getatoeëerd. Nee sorry, zijn ook geen foto's van. ;-)
|
|
Op de (van aftands, smerig sanitair voorziene) camping in Tokaj aangekomen bleek dat er wel meer medereizigers die dag wat bergpaadjes hadden meegepakt, en dat niet elke motor daar ongeschonden doorheen was gekomen. Toch heeft een team van ductapeplakkers de zwaar gehavende motor weer perfect rijdbaar gekregen.
|
 |
Volgende >> |