|
<< Vorige Volgende >> |
>Dag 4: Ladolina (RU) - Poiana (RU) |
Dinsdag 3 juni |
|
Vandaag wacht ons een echte kraker, 450 km nota bene! Een stevig ontbijt is dus nodig. Vanaf vandaag rijdt Hans met ons mee. Deze rit is grotendeels over asfalt, met aan het begin en het eind veel bochten en tussenin een lang saai stuk. Na vertrek uit het schitterende Ladolina rijden we eerst een heel stuk door de bossen, waarna we via een tamelijk kale hoogvlakte weer op een mooie, lange slingerende weg in een mooi dal uitkomen. Zo passeren we een aantal sfeervolle dorpjes, vrijwel steevast met een prominent gebedshuis. |
 |
|
Na dat verre van saaie gedeelte over het asfalt krijgen we nog een mooi stuk onverhard voor de kiezen. Eerst wat heuvels op en af... |
 |
 |
 |
| En dan een prachtweg door een kloof en langs wat boerengehuchtjes. |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| Tijdens het rijden kom ik er achter dat de aandrijving van m`n roadbookhouder ermee op is gehouden. Gelukkig heb ik nog een reserve roadbookhouder in de rally kist, kan die ook eens open (de kettingspray bewaren we bij de gangbare spullen in het krat). Dan maar weer ouderwets met het handje doorrollen, ook geen punt. Onderweg krijgen we de kans om echt het landschap en de sfeer op te snuiven, ongelooflijk hoe het hier lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Men verplaatst zich over het algemeen met paard en wagen, agrarisch werk wordt amper machinaal gedaan en als het al machinaal is dan is het met stokoude zooi. |
 |
 |
| Na dit onverharde stuk wordt het even afzien op een heel lang stuk doorgaande weg. Kaarsrecht en druk. Een kwestie van afwachten tot je de juiste hoeveelheid kilometers hebt afgelegd... De omgeving is niet lelijk, maar vrij vlak en leeg. We rijden zo door tot in een grotere stad waar we even de juiste afslag moeten zoeken. |
 |
| De kleinere stad die we daarna binnenrijden, wekt veel verbazing. Vanaf de doorgaande weg slaan we af in de richting van het volgende dorp en tot onze verbazing gaat de verhouding over in een soort grof puin. Midden in de stad nog. Apart. We rijden nog tussen de huizen maar alles is uitgestorven, dus we rijden er vast geen 50. Eenmaal de hoek om de volgende (wel geasfalteerde straat) in, worden we aangehouden door de Roemeneense politie. 'Radarcontrole'. U reed te hard. Max legt uit dat hij de mannen niet verstaat, en uiteindelijk vinden ze het zoveel gedoe dat we gewoon verder mogen rijden. |
|
We rijden dan opeens weer door een heel ander landschap, groene heuvels, vrij weinig bomen, af en toe een dorp.
|
 |
| Dan is het best lastig om een mooie plek te vinden voor een plasstop,maar gelukkig biedt een greppel uitkomst :-) |
 |
| Gelukje dat deze mannen niet zo hard gaan. |
 |
 |
 |
| Aangekomen in Poiana, blijkt dat we nog niet het hotel in kunnen omdat nog niemand van de organisatie op deze plaats van bestemming is aangekomen. Biertjes worden wel geserveerd :-) We blijven hier 2 nachten. De volgende dag wordt een rustdag met een rit van 140 km voor de boeg, zonder special. De gastvrouw in het hotel maakt bij menig mannelijk deelnemer al gauw diepe indruk met haar voluptueuze uiterlijk en mogelijk iets te strakke kledingkeuze. Enfin, we zitten in de bergen dus het zal wel aan de lucht liggen. Ze is echter erg aardig en spreekt heel goed engels zodat de communicatie goed verloopt. De politie komt ook gelijk kijken wat er aan de hand is. Verpest door wat wij in onze contreien allemaal moeten slikken van de modale hermandad blijkt hier iets heel anders aan de hand. Ze willen weten wat we komen doen en of we dit jaarlijks doen want het is zo fantastisch rijden in Roemenië. Ze willen ook weten of er mensen goed kunnen wheeliën zodat ze morgenochtend terug kunnen komen om foto`s te maken. |
<< Vorige Volgende >> |