|
<< Vorige Volgende >> |
>Dag 3: Tokaj (HU) - Ladolina (RU) |
Maandag 2 juni |
|
Na een heerlijke nachtrust en dito ontbijt staat iedereen om 8 uur alweer te popelen om van start te mogen gaan. Wij rijden vandaag met z'n 2-en, Ria en ik, en slagen erin om in Tokaj al meteen erg verkeerd te rijden en daar pas na 5 km achter te komen. Dachten we dat we vroeg weg waren... :-)
|
| Zo belanden we achter een groepje met onder meer Roos en Martijn (Hamster). De weg is in eerste instantie nogal druk. De automobilisten en truckers in die streek rijden over het algemeen als hersendoden en vandaag is weer geen uitzondering, interessante inhaalmanoeuvres af en toe. Na een km of 11 in het roadbook moeten we een drukke weg verlaten rechtsaf een pad tussen de velden in. Dit is lastig te zien voor Martijn en hij reageert wat laat op de zijstraat. Roos zit op dat moment net op haar roadbook te kijken wsl en als ze ziet dat Martijn inhoudt gaat ze in de rem maar blokkeert. Een hardhandig botsing is het gevolg. Martijn kan wel weer verder, met de nodige schrik in het lijf, Roos heeft de motor weer stuk en gaat echt door voor de pech prijs. |
|
We vervolgen onze weg en Hongarije blijkt heerlijke offroadpaden voor ons in petto te hebben, eindelijk leuke zandpaden na het gravel/grind en gras van dag 1 en 2. Niet veel hoogteverschillen dit keer. Ria voelt zich in haar element en rijdt lekker door in het zand. Door de droogte is het wel een tikkeltje stoffig maar dat mag de pret niet drukken. |
 |
 |
 |
|
Vandaag komen we steeds Carlo en z'n maat tegen op de DR-Biggen. Die hebben het hier ook erg naar hun zin. Afstand houden heeft ook zo z'n nut, zie je aan de onderstaande foto...
|
 |
|
De dag is lang qua dagafstand en heeft vandaag 2 proeven in petto en die vangen aan als we Hongarije uit rijden. De grensovergang passeren in Roemenië is eigenlijk een eitje, je pakt je pas, de douanier kijkt in je helm terwijl je hem op hebt en je kan doorrijden.
|
|
De rit voerde eerst verder door een stad, Oradea. Lekker druk. |
 |
|
Vervolgens volgde het meest gevaarlijke stuk van de OER, bijna 100km E60, een verbindingsweg. Ook hier werd je weer door avontuurlijke automobilisten ingehaald. De weg is een provinciale weg, je mag er 80 en er rijden ook fietsers en paard/wagen.... recept voor levensgevaarlijke taferelen. Het lijkt wel alsof Roemenië bewoond wordt door cowboys die kost wat kost overal voorbij willen. Maakt niet uit of het vrachtauto's of personenauto's zijn. Eerst gaat de richtingaanwijzer aan, en dan pas gaan ze kijken of ze er überhaupt voorbij kunnen en gaat dat net niet doen ze het toch en mag de tegenligger het oplossen. Gelukkig is die beproeving na een km of 100 afgelopen en kunnen we richting de CP`s. |
|
Onderweg daar naartoe nog een grappig voorval bij een spoorwegovergang. Deze worden door mensen hands on bediend. Zegt de dienstregeling dat de trein om 12.45 passeert, dan doet de bediende de spoorbomen om 12.44 naar beneden. Echter, is de trein later dan gaan de spoorbomen toch om 12.44 naar beneden. Zo stonden we dus een tiental minuten te wachten bij de spoorwegovergang... |
 |
|
CP1 bevond zich op een stuwdam, alwaar Margot en Carien de tijdwaarneming voor hun rekening namen. |
 |
 |
 |
|
En daar mochten we dan de proef gaan rijden. |
 |
 |
|
De eerste proef is er 1 waar Ria en ik van smullen, zo snel mogelijk over een gravelparcours rond het stuwmeer en vervolgens nog een heerlijke asfaltweg met grote lappen grind naar CP2. Dat was een kolfje naar onze hand en daar gingen we voor ons gevoel echt als de brandweer. Heerlijke proef was dat. |
 |
| Aangekomen bij CP2 noteerde Ferd de tijd en vertelde Marcel dat de volgende proef behoorlijk steile hellingen had maar wel te doen was en dat het op navigeren aan zou komen. De tijd liep door, dus er maar meteen aan begonnen. Wat volgde was een heerlijke proef met prachtige vergezichten die wel wat navigatorische uitdagingen kende. 1 keer fout gereden, kostte ons 10 minuten. Ria had het niet zo op de grote keien op deze paden en legde de motor twee keer neer na een foutje. |
 |
 |
| Op een bepaald moment in het bos splitste het pad zich in 2 steile hellingen omhoog. Toon stond daar even bij te komen en voor ons een mooie gelegenheid om te stoppen. Ria zag daar een moooie gelegenheid om even bij te tanken met powerrepen. Dat zou je toch normaal ook doen als het even niet meer zo lekker gaat, dus waarom niet als de tijdwaarneming loopt. We gingen toch niet voor het klassement? ;-) Even een babbeltje gemaakt met Toon die een polsblessure had opgelopen bij een valpartij. |
| Mooi om te zien dat de mensen die ons passeerden en het rechterspoor pakten later weer terug naar beneden kwamen om het linkerspoor te pakken. Dat scheelde ons alweer wat moeite :-) Na de krachten weer op peil te hebben gebracht de steile linkerhelling omhoog genomen. |
| Een klein stukje verderop bleek Hamster met pech te staan op een single track. Carterplaatbeschermer/gereedschapsbak ervanonder getrild. Hem even geholpen en gedrieën onze weg vervolgd. Rest van de route was weergaloos, met schitterende bergweiden en bossen. |
 |
| Weer terug naar CP2/CP3 om ons te melden voor een niet zo snelle tijd... Later bleek dat heel veel mensen een navigatiefout hadden gemaakt waardoor ze soms 30 km hebben omgereden en op de lastigste hellingen uitkwamen. |
 |
| Anderen kwamen dan weer vanaf de andere kant naar CP2 rijden wat hen voor de proef een tijdstraf opleverde. Een niet nader te noemen HP2 rijder maakte het voor iedereen wel erg spannend door vermist te raken en met z`n motor op een zowat onmogelijke plek te belanden. Gerjan moest de onfortuinlijke repatriëren en kreeg de man met veel kunst- en vliegwerk weer terug uit zijn benarde positie. |
 |
 |
|
Na de proef een fantastische weg richting Ladolina, een weg die velen slecht zouden noemen maar die wij juist fantastisch vinden, prachtig kronkelend door een canyon. Het hotel bleek fantastisch; een uitstekende maaltijd, heerlijke kamer en een prima nacht waren ons deel. |
 |
<< Vorige Volgende >> |