|
Ga naar het verslag van dag 1&2
3
4
|
Dag 5 & 6 |
27 en 28 september 2002
Abbaye d'Hambye, Pays d'Auge, Honfleur |
|
Bij het tweede ontbijt in hotel Vauban in Carentan maken we een soort Rene-from-ze-cafe-scene mee, als de mevrouw die gister opdiende, in een omhelzing lijkt te verkeren met de vermoedelijke baas van het hotel, gelukkig niet tegen d'r zin ;-) We horen een gedempte stem van achter de half gesloten keukendeur komen en J-P begint meteen Allo Allo te citeren, veronderstellende dat straks de baas zijn vrouw langskomt en dat de baas dan met een Frans accent zegt 'I was comforting (h)er, for (h)er mother died suddenly'. Echtgenote: 'But (h)er mother died four years ago!!!' Hij: 'Oh yes, but it suddenly (h)it (h)er!' :-) Maar misschien laten we onze fantasie een beetje te veel gaan aan de fleurige ontbijttafel :-)
|
|
Vandaag willen we een stuk naar het westen rijden, eerst langs mooie kleine weggetjes waarvan we een deel al eerder hebben gezien en dan via net zulke kleine weggetjes in het Pays d'Auge. Daar moet het ook erg mooi zijn, met intieme valleitjes met koeien, boomgaarden en schattige dorpen vol vakwerkhuizen.
|
|
Eerst zetten we koers naar de abdij van Hambye, die we eergisteren al bezochten. Eerst is het nog mistig, maar de zon begint er aardig door te komen. Hele bochtige wegen rijden we, redelijk doorgaande, hoewel het nog altijd witte wegen zijn en geen gele.
|
|
|
Bij de abdij houden we een korte pauze om nog een klein hapje te eten. Wat is het hier prachtig! Weer horen we de kauwtjes! En we zetten koers naar Suisse Normande, via de prachtige Gorges de la Vire. Rivierdalletjes zijn in Normandië (en waar niet?) sowieso aan te bevelen. Michelin zet bij de meeste ook steevast een groen lijntje :-) Bochten te over en een prachtige natuur. En Vikingscheepjes :-)
|
|
|
Na de Vire rijden we langs de Druance en ook daar is het feest. We stoppen bij een grote leegstaande boerderij met alles erop en eraan. Een flinke oprit met bruggetje over de hier wel erg smalle Druance heen en allerlei borden met 'Propriété privé'. Wat zonde zeg, is zeker opgekocht door een of andere boer die het nu laat verkrotten :(
|
|
|
De hoeveelheid grind die over deze weg is uitgestort, is bepaald ruim te noemen. Heerlijke bochten hier, maar of er nu strak asfalt ligt of een vette laag grind, dat maakt nog best iets uit voor je rijstijl :-)
|
|
|
Na dit dal rijden we verder naar het westen via de D23 en de D131 naar Bretteville en verder via de D43 en de D88 naar Crevecoeur. In een van de dorpen hier hangt het vol met spandoeken, volgens mij tegen iets met diermeel (farine animale), een verwerkingsfabriek of zo. Het landschap vlakt dan ineens helemaal uit en na een kilometer of tien van dit werk (tamelijk drukke, bochtenloze wegen en graanvelden waar geen eind aan lijkt te komen) begin ik al hevig te anticlimaxen :( Geen ongewoon verschijnsel als we eenmaal weer richting huis aan het gaan zijn tijdens een vakantie :( Tijdens een pauze langs deze kloteweg opper ik zelfs de mogelijkheid om van hieruit maar helemaal naar huis te rijden vandaag, ook al hadden we gedacht misschien pas over twee dagen thuis te zijn. Komt omdat we veronderstellen dat dit al het Pays d'Auge is, waar we al eerder deze week doorheen reden en waarover zo hoog wordt opgegeven in artikelen en boekjes, terwijl we er nu dus geen ene moer aan vinden! Pffff, gelukkig schijnt de zon nog, anders zag ik het helemaal niet meer zitten. Wat word je moe van niet-leuke wegen!! :((
|
|
Als we nog een stukje verder rijden, naar Cambremer en verder naar Montreuil en Auge, wordt duidelijk dat we nu pas in het Pays d'Auge zijn! Het gebied is smaller dan ik dacht. Ik zie het toch ineens weer helemaal zitten om nog lekker verder toeristisch door te rijden zonder naar huis te gaan :-)
|
|
We nemen een stukje van de ciderroute mee, aan de bordjes te zien. We rijden langs le Breuil en Auge, (het mooiste dorp van Normandië?). Ik kijk hier al uit voor een hotel of B&B of zo, want ik wil best de namiddag in het zonnetje een beetje tussen de appelboompjes zitten met een glaasje cider hoor! Ik ben er in ieder geval moe genoeg voor :-)
|
|
Er dient zich echter niet echt geschikte accommodatie aan en de tip van de Amerikaanse vrouw op Mont St. Michel in gedachten houdend, bedenk ik dat Honfleur misschien ook echt wel erg leuk is. We rijden dus daar naartoe, op zoek naar een hotel. Al bij het inrijden van het stadje zien we een Logis de France, waar we dan ook meteen maar stoppen. Ze zitten bijna helemaal volgeboekt en hebben nog wel een tweepersoonskamer zonder wc en met douche (curieux, non?) en een familiekamer, met vijf slaapplaatsen en wel het normale sanitair. We gaan maar voor die laatste, maar die bevalt niet echt, gezien het gebrek aan licht en de geluidsoverlast van de toegangsweg naar Honfleur. Een raampje open zetten (aan straat kant) om de duffe lucht te laten verdwijnen, is dus geen optie.
|
|
Doorrijden kon echter ook absoluut niet meer. Ik heb een beetje te weinig gegeten vandaag en kan nauwelijks meer op mijn benen staan. J-P snapt het niet, want we hebben niet eens zo ver gereden! Zucht. :)
|
|
Jammeren over hoe we nu in een veel te dure kamer zonder licht en frisse lucht zitten en waarom de een wel en de ander niet moe is, heeft ook geen zin. We gaan dus lekker een hapje eten in de binnenstad! Ik acht mezelf niet eens fit genoeg om nog twee kilometer te rijden naar het centrum, dus ik stap achterop.
|
|
Het centrum van Honfleur, rondom de jachthaven, is erg mooi. De huizen eromheen hebben (inderdaad!) erg veel weg van Amsterdamse grachtenpanden en vrijwel overal zit horeca. De terrassen zijn goed bezet, want het is (alweer) een mooie avond. Dat de vierkante meters hier duur zijn, zie je wel terug in de prijzen op de menukaarten. Maar onze pizza's zijn lekker, het wachten waard :) Ik heb een pizza met champignons, creme fraiche en oregano, heeeeerlijk! Ze noemen het een pizza normande, maar ik heb het vage vermoeden dat dit toch niet echt een streekspecialiteit is :) De obers van de pizzeria zien er allemaal hetzelfde uit, dus we raken op een gegeven moment helemaal confuus, want welke is nou onze ober? Allemaal zijn ze onbeleefd en hebben ze nattig/vettig achterovergekamd halflang haar, brrrr.
|
|
Het ontbijt de volgende ochtend mag er zijn. Een buffet met allerhande vruchten, extra brood en cake! Een goeie basis voor de reis naar huis van vandaag.
|
|
We willen niet over de Pont de Normandie naar le Havre de Seine oversteken, maar een brug verder. Dan komen we niet in de stedelijke ellende van le Havre terecht en hebben we, zo is de planning, een mooi zicht op de beroemde Pont de Normandie. Dat is trouwens een brug a la De Zwaan in Rotterdam, moet ik uit de foto's concluderen, want op zaterdagochtend is het zo mistig, dat we van die hele brug niets kunnen zien! Hetzelfde geldt voor de leuke route die we vanuit Honfleur naar die brug rijden en voor de ca. 50 km hierna, parallel aan de kust (al is er in dit laatste geval niet eens zo veel aan verloren, weer veel graan hier? ;->).
|
|
De zon lijkt er soms bijna helemaal door te komen, maar toch net niet en weer een paar heuvels verder zit het weer helemaal dicht. J-P rijdt harder dan ik wil met dit beroerde zicht en hij heeft dan ook liever dat ik voorop ga rijden. Lijkt mij zonde van de bochten die we steeds meer beginnen tegen te komen hier, maar goed, ik ben de beroerdste niet hoor :-) J-P beklaagt zich later dat ik stukken harder rijd als ik voorop rijd, terwijl hij voortdurend in zijn spiegels moet kijken waar ik blijf als ik als tweede rij. Tsja, de mist is ook eindelijk een beetje aan het optrekken en ik hang wat minder de toerist en wat meer de spoorzoeker uit voorop :-) Leuk rijden hoor, we hebben een gele weg uitgekozen, maar niet een hele grote, de D149. Leuke dorpjes met daartussen bochtige wegen, je kunt het slechter treffen! Ik heb de plaatsnamen nog in mijn hoofd zitten en verder is het een kwestie van steeds hetzelfde wegnummer opzoeken, niet per definitie tout droite.
|
|
Qua rivierdalletjes is dit een slechte route, we snijden ze steeds maar dwars aan! Alles loopt hier bijna recht de zee in :)De Durdent, de Saâne, de Scie, de Béthune en ga zo maar door... De bouwstijl verandert langzaam, steeds minder de klassieke vakwerkhuizen met houten balken. Steeds meer huizen met mooie bakstenen motieven.
|
 |
| We laten de rotsen bij Etretat links liggen en koersen op de Somme-monding. Dit gebied is enorm belangrijk als tussenstop voor trekvogels. Je zou kunnen stellen dat ze hier voorsorteren richting Groot-Brittannië en IJsland ofwel rechts aanhouden richting Scandinavië. Een belangrijk knooppunt dus! Zo vlak langs de weg is daar natuurlijk weinig van te merken, maar hier vlakbij ligt het Parc du Marquenterre (Zie ook hier), waar verschillende observatieposten zijn ingericht. |
| We rijden door naar le Crotoy en stippelen daar op een betonnen bankje een vervolgroute uit. J-P past perfect op dit bankje, wat wil zeggen dat ik en alle andere mensen op dezelfde bankjes, met hun voeten in de lucht bungelen :-) |
| De vervolgroute is alweer een schot in de roos, voortdurend leuke weggetjes via Hesdin en Thérouanne. Vlaams Frankrijk is een heel aparte streek, met grappige plaatsnamen. Het landschap is vriendelijk. Af en toe een open stuk met sterk verkavelde landerijen met hier en daar een bosje, dan weer een besloten dorp of een compleet bos. |
|
In Cassel, een stad met een middeleeuws hart, doen de terrassen al puur Vlaams aan. Tig motorrijders, zowel Harley-rijders als racers, zitten er grote trappisten te drinken (...). Als we op weg naar Steenvoorde achter een Hayabusha-rijder komen te zitten, doet deze jongen zijn motor eer aan. Op de afdaling uit Cassel (alleen maar kasseien) lijkt ie haast van de motor te stuiteren (hoezo korte naloop haha!) en houdt ie zelfs de auto's achter 'm enorm op. We hebben 'm bijna ingehaald in een serie fraaie bochten, als er een lang recht stuk opdoemt en hij vol wegtrekt. Ach gut... Ik vind dat een goeie zaak, dat mensen doen waar ze goed in zijn :) | |
|
In Diskmuide werpen we een blik op de IJzertoren. Het is er druk op deze zaterdagmiddag. Jongeren in legerkleding in Amerikaanse legerwagentjes. Niet lang hierna zie ik bordjes Vladslo, dus het is een kleine moeite om even het Duitse kerkhof daar te bezoeken. Al heel lang ben ik dat van plan. Op dit kerkhof staan beelden van een treurend ouderpaar, gemaakt door Käthe Kollwitz, de moeder van Peter Kollwitz, die zich op 17-jarige leeftijd vrijwillig bij het Duitse leger aansloot en kort daarna sneuvelde.
|
 |
 |
| Dit is een sober kerkhof, zonder heldenverering en andere militaire clichés. De stenen met de namen en de functies, that's it. Onder elke steen liggen 20 jonge mannen begraven, in totaal ruim 25.000. Dit kerkhof was eerst veel kleiner, maar stoffelijke resten van verschillende andere begraafplaatsen zijn hier later bijgeplaatst. Ook Peter Kollwitz ligt hier nu, recht tegenover de beelden die door zijn moeder zijn gemaakt.
|
|
Na Torhout begint het weer een klein beetje mistig te worden, dus het licht van de zon is mooi diffuus. Fantastische achtergrond voor de twee luchtballonnen die we aanstalten zien maken om te landen. Veel automobilisten en ook motorrijders gaan in de berm staan om het spektakel gade te slaan. In Sijsele eten we nog een frietje om vervolgens in de buurt van Aardenburg de grens over te gaan. |
| Bijna thuis... Tijd voor een korte conclusie! Ondanks de toch al gunstige voortekenen in de diverse gidsjes waren we nog buitengewoon aangenaam verrast door de schoonheid van het binnenland van Normandië: de geurige bijna-rijpe appels, heggen, monumentale boerderijen, landhuizen, vakwerkhuizen, intieme rivierdalletjes met fris groene weiden en voorzichtig verkleurende boomblaadjes en varens. Magnifiek. Heerlijk motorrijland als je meneer Michelin een beetje begrijpt en de vele mooie weggetjes weet te vinden. Ik durf me bijna niet voor te stellen hoe het er hier in het voorjaar uitziet en ruikt, als die ontelbare bomen in bloei staan! In dat seizoen gaan we zeker nog eens terug!
|
| Ga naar het verslag van dag 1&2
3
4
|