|
Ga naar het verslag van dag 3
4
5 & 6
|
Dag 1 & 2 |
23 en 24 september 2002
Forêt de Lyons, les Andelys, Tuin van Monet, Suisse Normande |
| J-P en ik zagen het wel zitten om in september eens de kust van Normandië en Bretagne te bezoeken. Die zou redelijk het aanzien waard moeten zijn en lekker uitwaaien in de herfstwind leek ons wel wat. Een week van tevoren haalden we diverse reisgidsen (veel te laat natuurlijk, want nu restte slechts een week voorpret! :->). Al lezende kwamen we al snel tot de conclusie dat we waarschijnlijk wel in Normandië zouden blijven hangen, omdat daar al zo ontzettend veel te zien is. Ook het binnenland leek bijzonder de moeite waard. Verrassend!
|
 |
|
Maandag 23 september vertrekken we om half een 's middags om ergens in Normandië uit te komen, liefst al ergens bij de Seine. Voornamelijk doorgaande wegen rijden dus vandaag, af en toe ook rode wegen (op Michelin-kaarten) maar de laatste 150km moeten echt leuk worden. De lucht is blauw, grote vriendelijke witte wolken worden in hoog tempo voortgeblazen. Wat een wind vandaag, maar wel in de rug! Na 80km snelweg staan we op de Franse grens en duiken we het binnenland in. Dat is een verdeeld genoegen, met melkwagens op de bochtige wegen en de meedogenloos waaiende wind. Om onze broodjes op te eten gaan we in een sloot zitten, en dat is heus niet om de loopgravensfeer te proeven ofzo, maar gewoonweg omdat er in deze contreien amper een andere vorm van beschutting te vinden is, met al dat net omgeploegde land en nauwelijks bomen. Apart. De hel van het noorden, maar niet alleen vanwege de kasseien en de modder...
|
|
Vele kilometers rijden we door een redelijk nietszeggend land en het moet gezegd dat we af en toe best leuke dorpjes zien, voornamelijk in de buurt van riviertjes. Maar over het algemeen krijgen we wat we verdienen met deze snelle route. Tegen een uurtje of vijf wordt het dan pas echt mooi, als we vlakbij het Forêt de Lyons zijn. Hier liggen allemaal pietepeuterige dorpjes, waar je elkaar al snel uit het zicht verliest in de opeenvolging van haakse bochten. Ik zie hier al diverse Chambres d'hôtes, dus we zouden ook hier kunnen stoppen... maar we rijden nog een eindje verder met de laagstaande zon op het vizier.
|
|
Als Vernon nog ongeveer 20 kilometer rijden is, nemen we een rode weg. Anders zijn we echt in het donker aan het rijden en da's niet zo fijn. Voordat deze weg ons Vernon binnenleidt, worden we nog getrakteerd op een hele mooie bochtenserie in de afdaling, wow!
|
|
Vernon zelf is niet heel aantrekkelijk, we rijden drie keer door het centrum heen om het/een hotel te zoeken. Als we ergens stilstaan om in het boekje te kijken, blijkt dat we vier stappen van het hotel zijn verwijderd :) Als J-P de deur wil opendoen, zie ik dat de mevrouw van de zaak juist een bordje Hotel Complet ophangt, onderwijl een nerveuze hond in bedwang houdend. Ze heeft zeker geen zin in gasten vanavond. Nou, wij ook niet in haar en d'r enge hond. Later zien we dat ze alle lichten heeft uitgedaan, dus je kunt 'complet' blijkbaar op meerdere manieren opvatten. Dit hotel zit iig niet vol ;-) |
|
Even verderop langs de Seine zou ook nog een hotel moeten zijn en we vinden er inderdaad eentje. Niet van Logis de France, maar dat dondert natuurlijk niet, da's ook maar een richtsnoer. Het hotel is rose, heeft nog plaatsen en fantastisch jaren zeventig behang, met veel riet, bladeren en bloemen in allerlei kleuren. Prima hoor.
|
|
Bij het ontbijt in het roze hotel zit ook een Hagenees die wel twee keer zegt dat Normandië zo mooi en ruig is. Hij heeft niet veel tijd om ervan te genieten, want hij moet vandaag nog drie klanten bezoeken. Wij hebben gelukkig vakantie :) Als we buiten komen, blijkt het ijs- en ijskoud te zijn. Het is dan ook een heldere nacht geweest en de wind blaast nog steeds keihard uit noordelijke richting. Het is bepaald geen koud kunstje om Vernon uit te komen, een enorme verkeersopstopping speelt ons parten, maar na een kwartier (!) zijn we er wel uit.
|
| De tuin van Monet, waar we vanochtend naar toe willen, is vlakbij in Giverny, maar om half negen 's ochtends zijn die waarschijnlijk nog niet open. We maken dus eerst een klein rondje in de buurt. Eerst een stukje naar het westen parallel aan de Seine, naar les Andelys (de dorpjes Grand Andely en Petit Andely), met het kasteel van Richard Leeuwenhart op een heuvel. En dan met de klok mee terug naar het zuidoosten. |
| We rijden langs de hoge muren van kolossale boerderijen. Gelukkig draaien we wat weg van de Seine, want vlakbij de rivier is het nogal industrieel allemaal, grote loodsen en werkplaatsen, niets aan. Achter ons zit een Peugeot af en toe een beetje te duwen op de rechte stukken. Ik heb nogal tegenzin om voor m aan de kant te gaan, gezien de achterstand die het ding in de bochten weer oploopt. Uiteindelijk zie ik m afslaan en na een klein poosje weer uit een afslag vlak voor ons de weg opdraaien. Haha, hij kent hier de doorsteekjes :-)
|
| In Petit Andely zien we het kasteel van Richard Leeuwenhart zo liggen, maar ik heb niet het idee dat er verder veel aan te zien valt, dus we gaan er niet heen. Stom, want ik lees later in nog een keer een van de reisgidsjes dat je vanaf het kasteel een fenomenaal zicht hebt op het dorp en de Seine (had het al eerder gelezen en wilde eigenlijk juist daarom hier gaan kijken, maar dat was ik weer een beetje vergeten). Nou ja, volgende keer nog een beetje beter inlezen :)
|
|
|
We draaien terug naar het Noord-Oosten. Het landschap doet hier tamelijk schizofreen aan en de invloed van het weer is net zo wisselend. Op de open kale heuvels missen we beschutting. Vergeet 1 knoopje van je jas dicht te doen en alles waait open. Het is ijskoud na een heldere nacht met een harde wind uit de poolstreken. In de romantische rivierdalletjes is het dan weer superbesloten en heb je van de wind minder last. Helaas minder dalletjes dan open vlakten hier, zo dicht bij de Seine. |
|
|
De tuin is om half elf al door een stuk of zes autobussen overspoeld en natuurlijk kan er nog veel meer bij :-) Ik ben al heel verwonderd dat er geen rij staat om binnen te komen. De tuin heeft een behoorlijk 'in your face'-karakter. Bonte kleurencombinaties. Ik hou eigenlijk niet van dahlia's, maar hier zijn ze echt mooi van lelijkheid. Misschien dat juist de overdaad niet schaadt. Of het is gewoon een kwestie van make-believe hoor, kan ook...
|
|
De route langs de bamboetuin (voor de vijver en de bamboetuin word je via een tunneltje onder een weg door geleid!) trekt een fractie van de bezoekers die de lelievijver aantrekt, maar schuifelen verdom ik, dus genieten we wat van de rust en de bamboes. Er loopt een stroompje langs.
|
|
|
Dan toch maar op weinig intieme wijze de vijver bekijken. Ik schat dat hier binnen een tijdsbestek van vijf minuten minstens honderd foto's worden gemaakt door de verzamelde aanwezigen. En dan doe ik nog een bescheiden schatting. Bijna iedereen loopt met camera's in de hand. Beeldcultuur in extremis. En dan is dit nog het laagseizoen... De tuin is geopend van april tot en met oktober en zonder twijfel is het in elk van deze maanden een absoluut feest voor het oog.
|
|
|
Als we het tunneltje weer doorgaan zijn er alweer twee bussen uitgeladen. De suppoosten raken in paniek om iets. Er blaast er zelfs 1 op een fluitje! Het huis van Monet kan ook worden bezichtigd. Natuurlijk is ook dat een kleurenfeest. Elke kamer ademt een eigen sfeer, voornamelijk vanwege het kleurgebruik. De eetkamer toont geeltinten, de keuken blauwtinten. In de woonkamer staan de ramen wijd open. Och wat een feest moet dat zijn geweest om daar te wonen en 's ochtends die ramen open te doen!
|
|
|
Als we buitenkomen is het ineens bijna helemaal bewolkt. Tsss, als je even niet oplet... Op een bankje tegenover een mediterende Spanjaard stippelen we de route uit voor vandaag.
|
|
| Onze route leidt ons door een betoverend platteland waar toch nog af en toe de zon doorbreekt. We rijden door een lieflijk dorp hier en daar en dwars over heuvels, zelfs met haarspelden! Een echt blinde-bochtenland is het hier, want in elk dorp vind je minstens één blinde, meestal haakse bocht in de doorgaande weg door het dorp heen. We rijden natuurlijk wel alleen witte weggetjes! |
| Het vertrouwen in het Franse systeem van genummerde wegen taant zo nu en dan, soms vanwege het volledig ontbreken van wegnummers op plaatsen waar je ze het meest nodig hebt, dan omdat het niet te voorspellen valt of de grootse plaatsen dan wel de eerstvolgende kleine plaats wordt aangegeven. En dan zijn er ook nog typisch Belgische fenomenen waar te nemen af en toe: geparkeerde auto's precies voor de wegwijzers of wegwijzers die maar vanuit één rijrichting (altijd de andere! ;->) te zien zijn. Maat uiteindelijk komen we er natuurlijk wel uit. Een beetje verdwalen is ook niet erg.
|
|
|
Af en toe kruisen we rode wegen die kaarsrecht het landschap doorsnijden. Als je wilt, kun je in Normandië erg veel saaie wegen rijden. Wij laten ze maar liggen. Het Normandische platteland begint te laten zien voor wat voor moois het staat: vakwerkhuisjes te midden van appelgaarden met bijna-rijpe knalrode appeltjes. En prachtige caramelbruine koeien, soms midden in het dorp in een weitje. Is ook een soort lintbebouwing, maar dan leuke, met herkauwende koeien :-) |
|
|
Hier en daar zien we een landgoed liggen, steevast met een monumentale bomenrij als oprijlaan (alleen ligt er soms geen weg meer ;->). De herenboerderijen met ronde torens met puntdak zijn ommuurd, maar er is altijd een open toegang, zodat je snel een blik kunt werpen op de binnenplaats en de gebouwen daaromheen (het woonhuis!). De hortensia's zijn overal volop aanwezig, net uitgebloeid, maar nog wel kleurig.
|
|
Het doel van vandaag is Suisse Normande en we rijden lekker veel door hoge heggen omzoomde kleine weggetjes (1 auto breed) voordat we een beetje in de richting komen. Eerst verlaten we de heuvels van het Pays d'Auge om het landschap weer helemaal uit te zien vlakken, met alleen wat lage heuvels in het vooruitzicht. Moet dat nou Klein Zwitserland zijn?
|
|
Eens in de buurt van Clécy is het aparte van deze streek wel duidelijk, met in de verte hoge rotsen langs een kloof. Maar of dit nu op Zwitserland lijkt? Ze hebben de vergelijking met zo'n land absoluut niet nodig. Het is prachtig en uniek! Clécy zou een beetje een toeristencentrum moeten zijn, maar daar is weinig van te merken. Het is bijna uitgestorven en er zijn nauwelijks meer winkeltjes en horecazaakjes dan in andere dorpen van gelijke omvang. Wél is er een pub met de belofte 'English spoken'. Nu moet voor mij een stadje absoluut niet toeristisch zijn of zo, liever niet! Maar het zou wel leuk zijn als we vanavond een beetje keus hadden aan eten. Lees: als er pizza te krijgen is ;-> Abjecte gedachtengang en vooral respectloos jegens de Franse cuisine, ik weet het, maar als vegetariër is Frans eten toch al niet erg aantrekkelijk... De Salades vertes met gezichtskramp veroorzakende mosterddressing en de omeletten met champignons heb ik ondertussen ook wel voldoende geproefd...
|
|
We vinden snel het hotel dat we zoeken en we worden allerhartelijkst ontvangen. De baas loopt te fluiten en toont de zonovergoten kamer met zachtgeel behang. Oooh, wat heerlijk om hier even met het raam open te liggen soezen op bed. Beetje bijkomen van de 300 priegelkilometers van vandaag.
| 
|
|
We doen een wandeling door het dorp en komen twee poedels tegen, die zichzelf gewoon uitlaten. Ik heb wel eens gehoord dat Fransen niet zo heel goed zijn met honden en dit bevestigt het beeld nogal. Dan moet ik er wel bij zeggen dat het hier niet heel druk is met verkeer en dat de hondjes goed naar links en rechts kijken vóór het oversteken :-) In een verlaten café zit een klein rood poesje, dat helemaal opleeft als we op het raam tikken. Zielig om zo'n beestje daar te laten zitten, met een absoluut minimum aan afleiding :(
|
| De appels aan de bomen zijn al behoorlijk rijp, dus ik proef er eentje. Hmmmm, niet echt handappels :-) Deze zijn vast voor de cider, heel erg zuur en weinig sappig! Lekker wat bramen eten om de smaak een beetje weg te krijgen. Heerlijk herfst, een zonnetje en de bomen vol vruchten. Wat moeten de vogels een feestseizoen hebben!
|
|
Bij gebrek aan een pizzeria eten we in het hotel 's avonds, ook niet verkeerd, al begrijpen we niet wat de trou normand op de kaart wil zeggen. De serveerster heeft het zo druk (het hotel zit bomvol en, bij gebrek aan andere restaurants in de buurt, het bijbehorende restaurant ook ;->) dat we het ook niet durven te vragen. Later lees ik in een reisgidsje dat je tussen de gangen van de maaltijd door wat sterke drank kan laten serveren om ruimte te maken voor de volgende gang ;-)
|
|
Het gezelschap van vanavond is tamelijk internationaal: Vlamingen, Fransen, Amerikanen, Engels en Nederlanders. Wel representatief voor de toeristensamenstelling in Normandië, al neemt aan de kust het gehalte Amerikanen en Engelsen exponentieel toe, als ook de hoeveelheid Japanners.
|
| Ga naar het verslag van dag 3
4
5 & 6
|