|
| << Vorige Volgende >> |
Dag 4: van Stryn net niet naar Dalsnibba |
Maandag 3 september |
 |
|
Het is alweer geen hoogvlieger qua weer, deze dag. Het miezert af en toe en op de bergtoppen zien we verse sneeuw liggen. Alsof er een grote bus poedersuiker over is leeggestort. Maar ja, de bedoeling was toch om vandaag naar het Geiranger-fjord te rijden, 'dus' we gaan 'gewoon' van start.
|
|
Goed gekleed op de regen zijn we. Alles voorzichtig aan over weg nummer 15. Ter hoogte van de Strynefjellet beginnen we te stijgen, en de regen lijkt over te gaan in lichte sneeuw. Tegen de tijd dat we tussen de diverse tunnels zitten daarboven, is het volop aan het sneeuwen. |
 |
 |
| Iedereen is op een vreemde manier opgetogen, maar er is druk overleg over wat we nu gaan doen. Ron is al teruggekeerd, die rept over gekkenwerk. Toch gaat het hier nog wel, met wat schoongereden sporen, en een mooi vlakke weg. We rijden dus nog wat verder. En wat wil het geval, de bedachte route is afslaan van de grote weg af en richting de Dalsnibba. Een smalle kronkelweg met een zeer oneffen wegdek. Daar rijden we dan een poosje, tot aan een restaurant of iets dergelijks. Ze noemen het hier Djupvasshytta. En dan is er weer overleg. |
 |
 |  |
| Ja, zegt Harry, de weg gaat hierna omlaag hoor, dus dan kan het zomaar anders zijn, met minder sneeuw. Hij was in eerste instantie zelfs doorgereden, maar niemand kwam meer mee. Nee, we willen toch echt wel omkeren nu. Aan het begin lag er een klein laagje op de weg, maar dat wordt intussen al een aardig pak :-( |
 |
| Voorzichtig rijden maar, vooral niets raars doen, zoals remmen, veel sturen en ongelijkmatig gasgeven. Klein beetje gas en blijven rollen. Maar ja, het duurt het niet eens zo lang voor de eerste valt, en ik ga op een gegeven moment ook. Lullig voor degene achter je, want die moet ook zien te stoppen en blijven rollen is eigenlijk beter. Maar ja, alleen krijg ik de motor niet terug overeind, zeker niet met deze gladheid.
|
 |
| Ik weet niet wat er precies misgaat, maar zo ga ik dus nog twee keer. Misschien net tegen een hobbeltje aan gereden of tegen de rand van een spoor in het asfalt of zo. Of ik weet toch het gas niet 100% constant te houden, al merk ik daar niets van. In elk geval: ik begin de moed een beetje te verliezen. Ook Harry komt vlak voor me ten val, en die doet zich flink pijn. Mooie boel :(
|
 |
| Ik zeg dat ik het eigenlijk helemaal niet meer zie zitten. Ik weet dat we terug moeten, maar als iemand me om de 25 meter moet oprapen, schiet dat niet op. En dan mag je nog hopen dat je niets blesseert of de motor veel schade oploopt. Harry bedenkt een plan. Of Jos wil doorrijden naar beneden en dan terug wil komen lopen om mijn motor op te halen. Een tamelijk wild plan, maar Jos gehoorzaamt ;-)
|
 |
| Als ik daar zo even met Harry sta te wachten bij mijn motor, komt er een sneeuwploeg aan. Hij sluit de pas af en vraagt of ik wil instappen. Jammer dat de motor niet meekan! Terwijl we afdalen, zakt de moed me steeds verder in de schoenen, we blijken best wel een heel eind te hebben gereden op dit stuk, bocht na bocht volgt. Kilometers! (in totaal was het stukje vanaf de doorgaande weg tot het punt van terugkeren 7 kilometer!!) Jos heeft dat ook gereden, en heeft gedacht dat ie dat hele stuk moest teruglopen! Pfff... Gelukkig mag hij met de sneeuwploeg mee terug.
|
 |
 |
| Dan maar bij het kruising wachten tot iedereen beneden is, ook Jos met mijn motor. Maar het is daar best aan het spoken, de sneeuw komt horizontaal voorbij, en iedereen koelt hier extra snel af. Intussen razen zo nu en dan de vrachtwagens voorbij. Met een noodgang, want die hebben kennelijk niet zo'n last van de sneeuw. Niet zo heel leuk als je daar tussen moet gaan rijden met een slakkengang, maar het kan even niet anders. De meesten rijden alvast een stukje door om een meer beschutte plaats op te zoeken. Het heeft toch geen nut om hier allemaal te blijven wachten.
|
 |
 |
| Gelukkig komt iedereen uiteindelijk veilig beneden, ook mijn motor, met Jos erop. Hij is er gelukkig niet mee gevallen. Aan de motor lag het dus zeker niet ;-) Dat wordt nu nog wel een stukje door de sneeuw rijden, maar de weg is hier vlak, en gelukkig gaat het hier niet meer mis. Zeker in verband met mogelijk overig (snel-)verkeer een hele opluchting. |
| Iedereen blijkt op een parkeerplaats in een van de tunnels te staan, echt goed beschut dus.
|
 |
| Terug naar de hut dan maar. Is nog best een eindje door de regen rijden (we dalen na de tunnels weer snel af en de sneeuw wordt dus al snel weer regen), ik meen zo'n zestig kilometer. Bij de hut even de schade opgenomen: een kapot knipperlicht en een beschadigd beschermkapje van de cilinder. Valt gelukkig wel mee dus. |
 |
| Als troost valt er die middag nog te genieten van meerdere schitterende regenbogen. |
 |
 |
| En natuurlijk wordt er weer zorggedragen voor een goed vuurtje. |
 |
| Zo zitten we er 's avonds tenminste een beetje behaaglijk bij als er een strijdplan wordt gemaakt voor de volgende verplaatsing. We hebben bericht gehad dat verschillende wegen die leuk zijn om te rijden, zijn afgesloten vanwege de grote hoeveelheid sneeuw. |
 |
<< Vorige Volgende >> |