|
Ga naar het verslag van dag 1
2
3
4
5
6
7
8
10
11
12 |
Dag 9: De Alpen |
Zaterdag 25 mei |
|
We nemen afscheid van Opa, die de XR en de GS weer mee op de trailer naar
Nederland neemt.
|
|
|
Ons plan is om eerst een flinke slag oostwaarts te maken
om op de zuidoostpunt van de Vercors uit te komen, net na Die. Dat is 130
kilometer rechtdoor. Op zich geen lelijke omgeving, precies tussen Drome
en Vercors in. Bovendien komen we nog een leuke col tegen. Maar er is wel
erg veel verkeer op weg naar supermarkt, bouwmarkt, wijnboer etc. Op het
eerste stuk schieten we dus echt niet op. Bovendien is het bijzonder heet
en wordt de weg op een gegeven moment wel erg recht. Na een kleine 100km
blijft Pernette achter. Ze blijkt half in slaap gesukkeld te zijn van die
saaie weg en schrok van een rotonde (die heb je in Frankrijk vrij veel
overigens: ideaal!). Shit, maar even stoppen dan en heeeeel veeeeeel
drinken, tsja, en plassen natuurlijk ook weer :)
|
|
Op de parkeerplaats waar we staan, zien we ook een echtpaar dat met de
auto onderweg is. Ze hebben heel veel bagage bij zich, zelfs een
tafellaken voor over de picknicktafel waaraan ze zitten te eten! Tsja, en
als je zoveel bij je hebt, waar moet je hond dan? Nou de hond wil niet
meer mee in de auto en komt bij ons staan. Nee sorry petit chien, je kan
niet met ons mee.
|
|
Ik vraag aan zijn bazin of de hond het niet te warm heeft in de auto. Ze
vertelt dat hij gewoon niet mee wil, omdat hij dan weer in zijn bak moet
en niet bij haar op schoot mag. Ik meen dat ze een hondenmand bedoelt of
zo, die op de achterbank staat. Maar nee, de achterbank staat vol met
spullen (zeker tafellakens en zo?) en de hond wordt tussen de spullen in
de achterbak gepropt! Heel voorzichtig staat de man de klep dicht te
doen. Als de klep bijna dicht is, maken ze hem dicht met een spanband en
laten ze de klep op een kleine kier staan. GEEN WONDER DAT DIE HOND NIET
MEE WOU!!!
|
|
|
In deze buurt komen wel erg veel macabere plaatsnamen voor: Die, Corpse,
La Morte. Brrr. Vlak voordat we de grote weg verlaten doen we nog een
benzinestop en een lunchpauze. Als ik mijn bestelling krijg, herinner ik
me weer dat Fransen wat anders bedoelen met een kaassandwich dan de
Engelsen! Hahaha. Geen miezerig stukje week wattenwitbrood met wat dunne
plakjes kaas ertussen, maar een half stokbrood met vette plakken brie
erop! Dat krijg ik dus nooit in mijn eentje op :) We zien veel motoren
langskomen en dat is niet voor niks, want we zitten vlakbij die
fantastische Col de Rousset die J-P en ik op dag 3 al reden. De XT's
worden ook hier weer uitgebreid bewonderd... :)
|
|
|
En dan lekker bochtjes rijden! De Alpen tegemoet! We rijden net ten Oosten van de Vercors, precies
naast de bergketen, maar uiteindelijk gaat het ook hier flink klimmen.
Precies na een stop op de Col de la nogwat moeten we een onverlichte
tunnel door. Die donkerte levert een heel vreemde gewaarwording op. Je
kunt niet meer inschatten hoe hard je gaat en het lijkt alsof je veel te
hard gaat om, als je eenmaal weer uit de tunnel bent, heelhuids door te
kunnen rijden. Bij deze tunnel kon je al aan het begin zien dat direct na
de tunnel een haakse bocht zou volgen (dat was heel duidelijk met een
groot bochtenbord aangegeven), maar ik had het idee dat ik stapvoets
moest gaan rijden om niet in een ravijn te belanden.
|
|
|
In La Mure (alweer zo'n fraaie naam!) zoeken we een supermarkt op, want
het water is op en dat is niet gezond op zo'n warme dag. Waterijsjes gaan
er ook wel in. Net als vroeger neem ik colasmaak. Bwwwurrrkk, wat is dat
goor!!! Ik koop ook wat van die wegwerpscheermesjes voor J-P, want we
zijn de scheerspullen vergeten en dat begint nu wel heeeeel duidelijk te
worden :)
|
|
We rijden langs een diepe kloof. Ze zijn hier vanaf een brug aan het
bungeejumpen, zo diep is het hier dus! Niemand van ons wil springen dus
rijden we maar door :)
|
|
|
De route loopt nog altijd heel gesmeerd. Af en toe overleg ik even met
J-P. Vooraf heb ik met hem de route al even op de kaart doorgenomen. Een
hoop plaatsnamen en richtingen heb ik nog in mijn hoofd zitten en zo
alles tezamen werkt het echt perfect. Ideaal toch, om al zoveel vooraf
uitgeschreven te hebben. Het voelt helemaal niet als een keurslijf, maar
als een perfect richtsnoer waarvan naar wens kan worden afgeweken. De
weggetjes die we rijden zijn ook precies goed. Je kunt gewoon blind varen
op de groene lijntjes die ze bij Michelin bij de mooiste weggetjes
neerzetten.
|
|
|
De eerste echte Alpenweide (geen Heidi helaas) bereiken we na een gave
beklimming met hele kleine weggetjes, veel grind en supernauwe
haarspelden.
En steil dat het daar is!!!! Op een gegeven moment wil ik in een
passeerhaven stil gaan staan om op een zeldzame tegenligger te wachten en
ik schrik van de steile helling! Even te laat de koppeling laten opkomen
en ik lig bijna omver :) In het Heidiweitje eten we een stukje meloen en
wat brood. Wat een fantastische bloemenpracht hier! Viooltjes!! Nog weer
een reden om vooral in het voorjaar hier te komen. Net als in de
Dolomieten. Daar waren de bloemen ook zo betoverend begin juni.
|
|
Er moet dan weer eens getankt worden en het lijkt alsof dat in Chamrousse
wel gaat lukken. Dat dorp staat heel groot op de kaart. Het blijkt in dit
seizoen echter een echt spookdorp te zijn. Het doet me heel erg denken
aan La Plagne (foeilelijk wintersportdorp met bobsleebaan en wat niet al,
in de jaren tachtig aangelegd voor de winterspelen van Albertville). Nare
sfeer en grote blokkendozen voor het winterse skivolk. Hier is het net zo
erg; alleen de ClubMed ontbreekt. Een benzinepomp is er wel, maar die is
nu natuurlijk gesloten :)
|
|
|
De afdaling vanuit Chamrousse is een supersonische scheurbaan, met hier
en daar lange stukken azrifalt zoals azrifalt moet zijn. En het
allerleukste is nog dat we met zijn allen zo'n enorme lol in die afdaling
hebben! Zo blijkt althans uit de glimmende gezichten als we beneden
stoppen. Daar hadden we er nog veeeeel meer van kunnen inlassen, van die
'hadden jullie hier ook zo ontzettend veel lol in'-stops. Heeeeeeerlijk
:)
|
|
Die scheurafdaling was *het* moment om mijn CB-reesmasjientje te
missen... Over het algemeen vond ik dat ik in de afdalingen met de Domi
nogal stroef door de krappere en steilere bochten ging. In zijn twee zat
ik naar mijn idee al te snel te hoogtoerig te rijden: het klonk allemaal
helemaal nergens meer naar, het deed weinig meer en in zijn drie ging ik
te hard :) Maar eigenijk was dit sowieso de eerste keer dat ik van die
hele lange afdalingen reed. In Luxemburg heb je ook zat boeiende
afdalingen hoor, flinke hellingen en natuurlijk lekker veel bochten op
weg naar beneden, maar ja, in plaats van bergen hebben ze daar heuvels en
dan ben je nu eenmaal wat sneller beneden :) Ik had graag wat soepeler
gereden...maar ja op een 1-cylinder klinkt en voelt alles natuurlijk ook
heel anders op een 2-cylinder. Misschien moet ik mijn definitie van
'soepel' (qua geluid en gevoel) dan ook maar aanpassen. En nog extremer
afwijkende bochtenlijnen rijden op de Domi, maar da's weer een heel ander
verhaal. O ja, en anders remmen natuurlijk... :)
|
|
In St. Martin d`Uriage kunnen we tanken en we vinden er ook een
supermarkt waar we boodschappen voor het avondeten doen. Om op de camping
te komen die we in gedachten hadden zijn twee routes mogelijk enerzijds
een rechte gele weg en anderzijds witte kriebelweggetjes... Tsja die
keuze vind ik, na die hemelse afdaling, niet zo moeilijk :) Steffienette
en J-P en ik kiezen voor de witte kriebelweggetjes. Ukkie en Daniëlle
rijden rechtstreeks naar de camping toe.
|
|
De zon is al een beetje gezakt dus da's af en toe best lastig rijden.
Bovendien is het een weg die vol ligt met los grind. Geen probleem hoor,
dan rijd je er toch mooi rechtop en gelijkmatig doorheen? Ergens ligt wat
nattigheid en modder, hmmm, raar, zeker van een boer of zo. Als ik ergens
op dat weggetje een flinke glijer maak, denk ik dan ook dat ik door zo'n
modderplek ben gereden en dat ik de nattigheid door de zon (?) gewoon
niet gezien had. Maar Steffen en J-P hebben me allebei die zwieper zien
maken en weten me achteraf te vertellen dat het een berg grind was. Aha,
zo voelt dat dus als je flink in het grind aan het glijden gaat?! Alsof
je door de modderige nattigheid rijdt? Niks geen geknars, gewoon
swissssh.
|
|
Het is echt zo'n avond dat ik het gevoel heb dat ik nog uren kan
doorrijden, alsof het nu pas echt lekker gaat. Maar dan zijn we in Theys
en daar zou een camping moeten zijn. Jaja, we vinden er ook eentje, maar
dat is er weer een waar het gras een halve meter hoog staat. Ik ga in het
dorp nog even vragen of er nog een andere camping in de buurt zit. Er zit
er inderdaad eentje een paar kilometer terug. Ukkie en Daniëlle komen dan
ook eindelijk aan op de GS. Dat kriebelweggetje was dus niet alleen veel
leuker, maar ook veel sneller dan die lange rechte weg :)
|
|
Op het stukje terug zitten nog een paar fantastische bochten, dus J-P
scheurt ervandoor. Pernette en ik vertrekken als laatste. Ze wenkt me dat
ik haar maar moet inhalen, omdat ze me niet wil ophouden. Maar ik wil wel
eens zien hoe ze d'r bochtjes draait op die XT250. Nou euh, hoezo zou ze
me ophouden? Tsjeez, wat gaat dat mens supersoepel die berg op, niet
normaal meer! Die had zo te zien echt nog wel uren door kunnen rijden
vandaag!
Ondertussen was J-P zo enthousiast de berg opgevlogen dat ie de camping
straal voorbij was gereden :)
|
 |
 |
 |
 |
|
De camping ziet er goed uit en tot mijn vreugde is er ook wat leven te
bespeuren in de vorm van andere campinggasten. Ik spreek een echtpaar aan
in het Frans en ze beginnen Duits terug te praten. Hmmm, daar was ik niet
op voorbereid! Even mijn Duits weer opdiepen. Pffff.... Dus jullie komen
uit de Ardèche? Hoe was het weer daar dan? Hmm, jedes mittag
Donnerwetter. Oooh, slecht weer dus, jammer. Euh, nee, dat wilde ik
helemaal niet zeggen! Nou ja, laat ook maar, ik kom er niet meer uit... :)
|
|
De Duitse man gaat met me op zoek naar de beheerders, maar we vinden ze
niet. Op het infobord staat dat de camping ook pas over een week of twee
open is. Omdat de andere gasten toch ook zijn toegelaten, besluiten we
het terrein op te rijden; het aardige van die slagbomen op campings is
dat je er met de motor altijd omheen kunt :)
|
|
Niet lang daarna laten de beheerders zich toch nog zien. Er moesten dit
weekend nog wat werkzaamheden plaatsvinden. Ja, en dan kunnen ze net zo
goed wat gasten ontvangen nietwaar! Dat is deze vakantie al de tweede
camping die eigenlijk dicht is, maar ons toch een plekje biedt. Wat een
geluk! Trouwens wel verrassend dat eind mei nog zo veel campings dicht
zijn.
|
|
|
We bereiden weer eens een heerlijke pastamaaltijd. Dit keer met lekker
veel verse groenten. Nadat J-P (niet zonder morren) zijn hele gezicht
heeft versneden met de wegwerpscheermesjes, rollen we de slaapzak in.
|
| << Vorige dag | >> Volgende dag |