|
Ga naar het verslag van dag 1
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12 |
Dag 2: Contrexéville-Artemare |
Zaterdag 19 mei
|
|
Het is een prachtige ochtend en de Duitse buurman vraagt wat we van de bakker willen hebben. Nou, doet u maar vier stokbroden zegt J-P. Ja, ich bin ein grosser Kerl. Hahaha. Nou buurman, zegt Erik, het mag ook wat minder zijn hoor, 2 is ook goed :-) De buurman is snel terug met krakendvers brood en wil niet dat we hem betalen. Terwijl we zitten te smikkelen (hmmm, gelukkig heeft Erik wat lekkere honing bij zich voor erop) toont Jan-Peter, het zoontje van de buurman, een bovenmatige interesse voor de motoren. J-P vraagt of ie eens wil proefzitten, maar het ventje schudt heftig van nee (zijn moeder vertelt later dat ze hem had verboden aan de motoren te zitten, dus dit was puur gehoorzaamheid!). Uiteindelijk weten we hem toch over te halen en de Pan bevalt hem heel goed, maar de Domi vind ie duidelijk het leukst. Vati maakt ook nog een foto voor in het vakantieplakboek. Glimlachen wil de kleine jongen niet, maar ja, dat is toch ook niet stoewah??!!
|
|
|
De andere buren die elkaar gisteravond de huid vol scholden, zien we niet. Wel hun hond, die ligt voor zijn hok aan de lijn en kan niet verder dan een meter in de rondte lopen. Al het gras is weg op dat stuk. Zielig beest. J-P aait hem en wordt vriendjes. Als ik ernaar toeloop en iets in de trant van 'hallo hondje' zeg, begint het beest als een gek te grommen en daarna te blaffen. Dat heb ik nou zo vaak met die beesten. Ze zullen wel aanvoelen dat ik geen hondenmens ben...
|
|
|
Vanuit Contrexéville zuidoostwaarts. De weg die we volgen (D164) is grotendeels voorzien van een groen randje op de Michelinkaart en dat is in dit geval (zoals zo vaak bij de Michelinkaarten) meer dan terecht!! Het is een leuke slingerweg door de bossen richting Bains-les Bains. De dalen zijn zo goed als leeg, tussen de enkele dorpen door is er helemaal niets van bewoning te bespeuren. Heerlijk rustig. Na een klein beetje tussendoor gepruts over lekkere wegen nemen we een lang stuk grote weg. Te lang, want ik zit er ff helemaal doorheen. Om goed te zijn had ik veel eerder moeten aangeven dat ik een stop nodig had. De wegen zijn niet eens zo recht, maar ik begin te balen als een stekker. Vast te lang gewacht met eten. En dan chagrijning van het feit dat we nu even grote slagen maken, zo snel door zo'n prachtig landschap rijden, zonder dat ik het echt in me op kan nemen. Een naar ontevreden gevoel heb ik, bah wat stom, effe toeteren 'nu stoppen!' was genoeg geweest. Qua landschappelijk schoon was dit overigens uiteraard nog peanuts vergeleken met wat we daarna nog te zien hebben gekregen... :-)
|
|
Het is inmiddels snikheet. Bij de Hypermarché doen de mannen de lunchboodschappen terwijl ik in de hitte op de motoren pas. Mmmmm, ze hebben ijsjes gescoord!!! De lunch nuttigen we even verderop vlak langs de weg. Het is een poplulair stuk weg bij wielrenners (Die ons bijna stuk voor stuk bon appétit wensen! Dat is ons daarna nog vaak toegewenst als we op straat aten, erg leuk!) en ook de passerende motorrijders laten merken dat ze deze weg waarderen. Na het eten, o zo lekker, ook nog een meloen verorberd, voel ik me weer een stuk beter en zie ik alles weer zitten. Ik rijd weer een stuk lekkerder.
|
|
|
We rijden iets ten westen van de Jura, er zijn veel fraaie rotspartijen te zien. We pakken weer leuke kleine weggetjes. Het mooie weer leidde tot veel drinken en dat leidde weer tot vele plaspauzes. Beetje banaal, maar het was af en toe best moeilijk om een goeie plek te vinden voor een plaspauze. Dan was er eindelijk eens een goeie parkeerplaats met een bosje van een redelijk formaat en dan zagen we het te laat. Da's wat minder ontspannen rijden zeg maar :-). Op een van de wegens hoge nood ingelaste plaspauzes legt Erik de K nog even op zijn kant bij het afbokken omdat hij met zijn voet in het grind wegglijdt. Knipper kapot :(
|
|
|
We rijden de megafantastische Col de la Lebe. De Domi begint het almaar meer naar zijn zin te krijgen. Dit is Feest! Slinger de slinger door de bossen en dan ineens wijken de bomen en zie daar: een fabelachtig uitzicht over de Alpen!! De zon staat dan al laag, de hemel kleurt zelfs al roze, het is ongeveer half negen, maar het ziet er geweldig uit. Om uren naar te kijken...maar we moeten eens een camping gaan zoeken. |
|
|
Algauw zien we bordjes staan die naar een camping wijzen. Beetje vergaan zien ze er wel uit, maar goed. Na 2 bordjes ontbreekt er even eentje, maar snel komen we weer op het goeie spoor. We treffen uiteindelijk een verlaten campingterrein aan. Helemaal niet meer in gebruik of misschien alleen in het absolute hoogseizoen. Even speelt de gedachte om daar toch te crashen, want we zijn geen van allen meer erg fris. Maar vanwege het huizenhoge gras en het gebrek aan stromend water gaan toch maar verder :-)
|
|
In Artemare (het lijkt Italië wel!) vinden we een andere camping, die eigenlijk ook dicht is. Maar ja, de beheerders zijn er toch voor de vaste klantjes en vier dodelijk vermoeide motorrijders willen ze gerust op hun terreintje te slapen hebben :-) In het schemerlicht zetten we de tent op en in het donker koken we ons maal (nog lekkerder dan gisteren, bergbeklimmersvoer met walnoten, smulleuh!).
|
|
|
Ik heb ondertussen een flinke schele koppijn opgelopen. Zelfs flink lachen helpt niet als J-P supergeschokt vertelt over zijn ontdekking van de Franse hurkplee! Pas tegen het ochtendgloren klaart de koppijn op. Net op tijd voor een nieuwe dag toerplezier :-)
|
| << Vorige dag | >Volgende dag >> |
|