Motortrips - Auvergne 2000

Ga naar het verslag van dag  1  2  3  4  6  7 

Dag 5: Circus NL-motorfiets komt naar u toe!

Gedisciplineerd en eensgezind pakten we de spullen in om afscheid te nemen van de motorcamping in St. Remy de Blot. Het vertrek had sneller gekund: want we moesten nog even wachten op een kleine plechtigheid voor de wisseltrofee-overdracht voor de traagste deelnemer. Handen schudden, even lachen voor de foto, u kent het wel, de bekende plichtplegingen.
Oh, wat reed het heerlijk die dag. Of het nou kwam doordat we konden teren op de Breda-tafe(re)len van de dag tevoren of omdat we op hoogspanning stonden vanwege nieuwsgierigheid naar de volgende camping, het was een bijzonder gevoel. Misschien kwam het ook wel door de heerlijke route, met een hoog fijne-bochtengehalte en de ideale weersomstandigheden: zacht en droog, maar zeker niet te heet. Misschien zweepte het digitale-Bonzo-oog de groep nog wat op: parkeerterreintjes werden terstond uitgeroepen tot oefenzones voor de krapste rondjes met de meeste vonken en geen grindbak werd onberoerd gelaten.
De zin om door te rijden en nooit nooit nooit nooit meer te stoppen was groot, maar je moet ook nog wat eten (moet iets aan te doen zijn: die watertank voor op de rug is vast ook wel geschikt om al rijdende vloeibaar voedsel te slurpen!) en Hotel/Restaurant de la Poste in Vauclaix zag er geknipt uit voor een (dan-toch-maar-maar-aub-wél-korte) tussenstop.
Smullen geblazen!
Het personeel deed eerst wat moeilijk. De kok had middagpauze en iets te eten krijgen, behalve dan een feestelijk stuk taart van niet geringe proporties, zou moeilijk worden. Nou goed dan, ze wilden best wat omeletjes en slaatjes maken, mopper de mopper de mopper... Als je de zaak inliep, zag je wat het probleem was: een zaal vol feestelijk geklede mensen die een communiefeest vierden! Oeps, net alles besteld, dat zou wel een eeuwigheid duren voordat we de handjes weer aan het gas hadden...
Ondertussen konden we alvast genieten van de bediening van de cola's: 1 dame leverde de glazen, 1 dame de flesjes, een meneer kwam langs met de opener (onderwijl uitgebreid vertellend over zijn motorrijdende zoon in Canada) en de éminence-grise van het stel schepte naar believen ijsklontjes in je glas. En guess what: het zeer smakelijke eten (omelettes au ou sans jambon en salades verte) stond in no time op tafel!
Voor Sylvia en Bonzo een prima bodem voor de terugreis naar Nederland, die zijn in recordtempo zouden moeten voltooien. Na de volgende tankstop reden we dus zonder directie verder, uiteraard zonder aan enthousiasme in te boeten.
Op veel plaatsen in Frankrijk trokken we veel positieve belangstelling: zwaaiende opa's, vrouwtjes met schort en peuters met driewieler... De dorpjes lagen er natuurlijk veelal verlaten en stil bij en er leek verder niet veel te gebeuren. Je voelt je dan bijna een artiest die het podium betreedt en daarna snel weer weg is naar het volgende podium, de toegift aan Magna overlatend. Je hoefde niet eens speciale kunsten te vertonen (slalommen, staand bochtjes rijden), al konden Erik, Anton, Hans en J-P dat niet laten en staken zij bij tijd en wijle ook Opa en Marc aan.
In een dorpje was een kleine wegomleiding, waarbij we maar een stukje stoep meepikten tussen de atlaskranen door. Na de doorkomst van Michiel en Marko kwamen als een duveltje uit een doosje vier vrouwen op een rij naar buiten. Ik hobbelde stapvoets langs ze heen en groette met 'Bonjour', wat aan hen de verbaasde kreet ontlokte: 'Ooh, une mademoiselle!!'. Uitbundig zwaaiden ze de rest van het peloton na.
Ik had naar mijn gevoel nog honderden kilometers langs dezelfde kronkelende wegen door kunnen rijden (de rit van die dag was wel de bochtigste, maar niet de langste), maar Anton wees ons een camping. Toen we daar waren gearriveerd, kwamen er net wat dreigende zwarte luchten aanzeilen, dus snelheid was geboden. We keken even wat hulpeloos om ons heen voor een stek tot ik een mooi plekje had opgemerkt, pal naast de tent van Anton. De tent stond in alweer een nieuwe recordtijd op. We begonnen het eindelijk een beetje onder de knie te krijgen...
We slenterden, nog onder de indruk van de rit van die dag, naar het nabije restaurant. Alweer van dat moeilijk-kijkende personeel: 14 personen zonder reservering inpassen was wel erg moelijk. En dan willen zo nog allemaal bij elkaar zitten ook! Er stond wel een tafel met precies 14 stoelen klaar, maar ja, maar ja, moeilijk, moeilijk, moeilijk. Nou, als we maar even beneden in het café wilden wachten, zouden ze wel wat organiseren. En 20 minuten later stond er inderdaad een tafel voor ons klaar: dezelfde tafel met 14 stoelen die we al gespot hadden, met precies dezelfde opmaak. Waarschijnlijk hadden ze die 20 minuten nodig gehad om even te bekomen van de schrik. Het is ook niet niks, zo'n bende in vrijetijdskleding gestoken campingrapaille in je zaak.
De serveerster suggereerde dat een vegetarische maaltijd 'avec phantasie' zeker tot de mogelijkheden behoorde. Was geen probleem, de kok zou dat varkentje wel wassen. Hmmm, het bord ziet er heel kleurrijk, feestelijk en zeeeeer smakelijk uit. En wat vaak gebeurt in restaurants: de carnivoren zijn jaloers op het ons gebodene. Wat boekweitgrutten in het midden van mijn bord, heerlijk, lang niet gehad, echt zo'n overheerlijk vegetarisch hapje met een onterecht slechte naam. O, en wat zijn dat voor roze kronkeltjes tussen vier en zes uur op het bord? Even laten liggen maar, volgens mij zijn dat garnalen.. Gaan we toch verder met wat er tussen tien en twee uur ligt, een lekker blaadje sla, met paprika en hmmmm wat zijn dat voor roze-witte plakjes? Opa constateert dat ze vergeten zijn de jambon uit de salade te halen. Mild voor zijn medemens als hij is, heeft hij er alle begrip voor, dat dat gebeurt. Welke idioot wordt in Frankrijk dan ook vegetariër? Ze zijn het niet gewend en denken 'hmm, een vegetariër, bordje sla dan maar?', realiseren zich niet dat er tusen de sla ook nog vlees zit en dat ze dat er eerst zo onopvallend mogelijk uit moeten vissen.
Ondertussen begon het buiten te onweren en zinde ik op wraak. Opa mag dan wel vergevensgezind zijn op zijn ouwe dag, maar terwijl iedereen lekker aan het smikkelen was van zijn voorgerecht, zat ik met een knagend gevoel in mijn maag. Ik deed alsof ik naar het toilet ging, maar sloop ondertussen richting keuken. Ik legde aan de serveerster uit dat ik niet zo blij was met de prestaties van de kok, waarop zij in tranen uitbarstte en klaagde dat de kok al jaren de grote bullebak liep uit te hangen. Dat was voor mij de druppel: zo'n goedaardig overvriendelijk mens en dan toch.... We spanden samen om de kok te grazen te nemen.
Het gedonder en gebliksem op de achtergrond vormden een perfecte dekmantel om de elektriciteit uit te schakelen en in de pikdonkere keuken de kok te verrassen. De serveerster, in haar jonge jaren vleeshouwer geweest, hanteerde het vleesmes. Wat bleek: ze was een meesterkok. Zonder problemen wist ze het laatste nog te bereiden gerecht uit haar mouw te toveren. Laurierblaadje erbij, scheutje witte wijn, cognac...de coq au vin was exquise...of niet, Erik?
Coq au vin
Ik schrok wakker toen iemand mijn bord weghaalde en vroeg wat voor kaasje ik wou. Opa had wat moeite met de Franse 'stink'-kaas, maar wat smaakt die kaas heeeeerlijk als je nog trek hebt. Ondanks de overheerlijke wijn had niemand voldoende moed om meteen de stortbui in te duiken terug naar de camping. Het weer was zo geweldig dat niemand eraan gedacht had een jas mee te nemen. Na een kwartier durfde nog steeds niemand het aan, maar het leek er niet op alsof het de eerste uren droog zou worden. Dus iedereen in de startpositie en ló-hó-pen!!!! Het meer lichtte prachtig op in het aanschijns des hemellichts.
Waterbed Na een eerste inspectie van wat zich zoal aan nattigheid in en om ons tentje had afgespeeld in onze afwezigheid, achtte ik het wijzer het hoogstnoodzakelijke te verhuizen. J-P had zijn zinnen gezet op een nacht met mij in het op geheel natuurlijke wijze gefabriceerde en biologisch afbreekbare waterbed. Hij bleef dan ook beteuterd achter toen ik het tentzeil van de buurman achter mij dichtritste...
<< Vorige dag>> Volgende dag