|
Ga naar het verslag van dag 1
2
3
4
5
6
7
8
10
11
12
13
|
Dag 9: Col de Valbelle |
Maandag 14 juni |
|
Vandaag is het alweer bloedheet en 's middags rijden J-P en ik een stukje in de richting van Embrun. Het is al twee uur en ik ben vergeten iets voor het middageten te eten. Dus we zoeken in dit dorp een terras op. We kiezen voor een Italiaan, omdat daar salades op het menubord staan. Lekker met dit weer! Als we wat te drinken bestellen, vertelt de ober ons op omstandige wijze dat er vanmiddag geen salades verkrijgbaar zijn. Balen!
|
|
Bij het serveren van de bestelde pizza's zegt de ober ineens 'Smakelijk eten!'. Meneer blijkt een Brusselaar te zijn. Hij werkt en woont sinds twee jaar hier. Hij verdient wel stukken minder dan in Brussel 'maar de kwaliteit van de leven he...die is hier veel beter'. Zijn baas vindt het wel prima als ie 's ochtens om een uur of elf binnenwandelt. Dat is iemand die het goed heeft begrepen hoe je van het leven moet genieten :-) De restauranteigenaar heeft zelf een Yamahaa Trailwing, waarmee hij hier ook graag de onverharde paden verkent. De ober heeft een racemotor gehad en racete altijd veel met karts enzo, maar na een zwaar ongeval waarna hij een week in coma lag, heeft ie gehoor gegeven aan het verzoek van zijn moeder om ermee te stoppen.
|
|
|
We rijden met de pizza's achter de kiezen direct weer terug naar de camping, want ik rijd helemaal niet lekker. Ik wijt het aan het schroeiend hete weer. Geen streepje schaduw te vinden op dit moment van de dag in deze omgeving. Echt niet fijn rijden in dat schelle licht. Na het eten staat de onverharde Col de Valbelle op de rol. J-P heeft die gisteren alleen gereden. Deze col stond niet vóór de vakantie op onze verlanglijst, maar op het lijstje van Michael Rein stond deze ook, dus misschien was er wel wat leuks aan te beleven. Op de kaart lijkt het inderdaad wel een aardige col, dichtbij de camping, dus prima om op een avond te doen. Om er te komen, klimmen we eerst naar Risoul 1850 over een brede geasfalteerde weg (handig om de wintersporters aan en af te voeren).
|
|
|
Aldaar hebben we aardig wat keus aan grindpaden. Veel meer dan op de Parpaillon zie je hier de mensenhand terug. Erger nog: de shovel :( De ergste stukken doen een beetje industrieel aan, een met een beetje puin bedekte vuilnisbelt. Ook onder de boomgrens staan amper bomen. Heel erg weinig begroeiing :(
|
|
|
De paden bestaan uit los gravel, dat rijdt wel aardig, tot het te steil wordt om nog aardig te zijn. Dichtbij de top liggen ook heel veel diepe geulen om de nattigheid af te voeren. Als het er steeds meer als een crossterrein voor gevorderden begint uit te zien, houd ik het voor gezien. Te steil, te los, te moeilijk. Dat durf ik niet meer hoor.
|
|
|
De Domi vindt het maar jammer, denk ik, maar ik kan er niet mee zitten. Dat laatste stukje lelijke berg kan me gestolen worden. Is wel nog best klote om op zo'n steil stuk te keren, maar ik hanteer het principe dat het niet uitmaakt hoe lang ik erover doe :-)
|
|
|
De terugweg is weer een stuk leuker, met wat natte doorsteekjes en leuke bochtjes.
|
|
|
Dan komen we op een splitsing, en voor de richting die we waarschijnlijk moeten hebben, staat een bord ' Route barree a 100m'. J-P rijdt het weggetje in en blijft nogal een tijd weg. Thomas besluit achter hem aan te gaan maar na een minuut of 5 komen ze allebei terug, nix route barrée! We gaan ervoor! Inderdaad kunnen we een heel lang stuk doorrijden. Een fietspadformaatweggetje door de bossen naar beneden. Hier ligt veel los spul van de bomen op het asfalt. Dat rijdt lastiger dan zo'n complete gravelweg. Maar het gaat wel lekker zo naar beneden. Tot er een groot hek dwars over de weg staat.
|
|
Sesam open u, hek open, hek dicht, wij zijn erdoor, want het zal niet de eerste keer zijn dat het voor auto's wel ondoenlijk is maar voor motoren niet. Maar dan blijkt dat een stuk weg hier langs de berg gewoon compleet is weggevaagd. Dan zouden we een stukje moeten vliegen om daar overheen te komen. En zeker de Pan hieroverheen tillen gaat echt niet lukken :-)
|
|
|
Vlak na de afsluiting, zagen we al een zijpad naar beneden, onverhard. Beetje vreemd dat die na de afsluiting is. Je zou denken dat ze het hek pas na dit zijweggetje neerzetten, zodat je nog een uitwijkmogelijkheid hebt. Eerst gaat Thomas dus maar even als verkenner op pad, om te kijken of dit pad doorloopt richting iets van een bewoonde wereld. Ja, het loopt een heel eind door. Hij vertelt wat over de weg. Het is erg steil, met haarspelden en op sommige punten erg veel losse keien. Maar het moet kunnen! Ook met de Pan! Nou, dan kan het met de domi helemaal, ook met Ria erop! :-) Dit is een leuk stukje, 1e versnelling! :-) Rustig naar beneden rollen.
|
|
Als we zo een leuk stukje hebben geprutst, komen we weer asfalt tegen en een boer met een schaapskudde. Op zijn dooie gemak drijft deze boer (of eigenlijk zijn honden!) de schapen naar een weitje. Hij lijkt niet eens verbaasd dat we hierlangs zijn komen afdalen. J-P is een beetje ongerust geworden over onze route. Beetje verdwaald en tegen het donker worden aan. Maar de boer kan vertellen waar we zijn en alles klopt.
|
|
|
Terug rijden we weer het leuke stukje dat we op voorgaande dagen ook reden, langs de rotsen. En weer langs Siguret. Elke keer als we hier langsrijden, begint Steffen weer te hoesten, vertelt hij later. Het is alsof deze plaatsnaam er iets mee te maken heeft!
|
| << Vorige dag | >> Volgende dag |