Motortrips - France 2002:

Ga naar het verslag van dag  1  2  3  4  5  6  8  9  10  11  12  13 

Dag 7: Col du Parpaillon

Zaterdag 12 juni

We zitten een paar dagen in Guillestre in de Queyras, een van Frankrijks regionale parken, net ten zuiden van Briancon. Lekker genieten van het prachtige weer (ca. 30 graden) en het uitstekende zwembad. Fijn om even een paar dagen op een vaste stek te zitten zonder in- en uitpaksores. Bovendien kon Steffen, die opeens erg veel moest hoesten , ook wel zonder de inspanning van grote verplaatsingen. Gelukkig hebben we aardig wat leuke stukken kunnen rijden in deze wonderschone omgeving.
Uit de site van de Duitse Michael Rein hadden we een klein verlanglijstje van onverharde bergwegen samengesteld. Onverhard, maar aan foto's en verhalen af te lezen nog wel nét doable voor J-P mét Pan en zonder karretje :-). En onze camping is strategisch gekozen, want van hieruit kunnen we een leuk aantal van onze routewensen in vervulling laten gaan.
De eerste onverharde col op ons programma is de Col du Parpaillon. Vanaf de camping kunnen we mooi een cirkel beschrijven als we deze col rijden, aan de westkant naar boven en dan het tunneltje door om aan de oostkant weer af te dalen en via de Col de Vars (wel verhard) terug te keren.
Durance Om vier uur 's middags (nog behoorlijk heet, de lucht strakblauw) aanvaarden we de tocht. Om de col te bereiken moeten we wat naar het zuiden afzakken en dat doen we via de D994, een witte weg met een groen randje op de Michelinkaart. Vanaf dit weggetje naar St. André d'Embrun heb je een fenomenaal uitzicht over het dal van de rivier de Durance. Een lekker smal weggetje is dit, langs de rotsen en met een gezellig hekje aan de kant van de afgrond. Mooie reden om even te stoppen om het uitzicht zonder al te veel hoogtevrees te bewonderen :-) Tijdens het rijden naar beneden kijken is bij mij niet zo'n succes bij dit soort ijzingwekkende hoogtes.
Ook aan deze weg wordt flink gewerkt, zoals aan zoveel Franse wegen in dit seizoen. Her en der ligt er een enorme lading grind, dus de bochtjes rijd ik behoorlijk voorzichtig. Als we aan de beklimming beginnen, is de weg nog altijd geasfalteerd. Ik begin me af te vragen hoe onverhard die col eigenlijk is en of we nog wel op koers zitten. En jawel, ineens staat de col netjes op de bordjes aangegeven. Niet lang daarna passeren we een bord "Route barrée a 8 kms". Zou de tunnel dicht zijn? Precies na het bord houdt het asfalt op en begint het karrenspoor. Grove gravel met eerst in het midden nog een flinke bos gras. Later wordt het pad wat vlakker, dus vrijwel zonder diepe geulen.
Als ik bij de eerste haarspeld kom, heb ik eigenlijk nog niet bedacht hoe ik dit ga aanpakken, maar gelukkig gaat het vrijwel vanzelf, zij het vooral in het begin (en aan het eind van de beklimming, maar dat komt later) zeeeer op het gemak. Voor de geasfalteerde haarspelden ben ik de hele vakantie nogal aan het experimenteren (of af en toe ronduit aan het klungelen) met de prettigste, veiligste en vloeiendste lijn, maar steeds vaker gaan ze lekker vloeiend en het misbruiken van de koppeling waar ik mezelf in de eerste week op betrapte (eerste versnelling is algauw te kort, de tweede is in de nauwere haarspeldjes te hoog, waarom geen anderhalfde versnelling?) heb ik gelukkig vrijwel geheel uit kunnen bannen, al houd ik de voetrem nu soms weer langer aan dan nodig is om de bocht mooi te ronden.
In de haarspelden op de Col du Parpaillon ligt veel los spul maar er zijn geen diepe geulen en slechts her en der een grove kei om flink naast te kijken, dus de te volgen lijn is redelijk vrij. In eerste instantie is voor de steilste bochtjes mijn enige doelstelling om erdoorheen te komen zonder om te vallen en zonder te steppen en dat lukt buitengewoon goed. Na enkele van die bochtjes krijg ik er zelfs enige routine in, zodat ik wat ambitieuzer kan worden :-) J-P rijdt in het begin nog vóór me en dat is in die fase wel goed voor mijn vertrouwen in deze onderneming. 'Als die Pan het kan...' :-) Uiteindelijk stopt J-P voor foto's of zoiets en dan rijd ik voorop, klaar om het nog onbekende terrein te verkennen en inmiddels mét het benodigde vertrouwen. En leuk dat het is! Van dit soort grind vind ik echt gaaf, je voelt de banden steeds zoeken naar grip en toch blijft hij de gewenste lijn volgen, wonderlijk en heerlijk.
En dan moet ik de omgeving niet vergeten, want grindpaden da´s wel leuk, maar die kun je zelfs in Zeeuws-Vlaanderen nog zat vinden, u weet wel ;-) Uitgestorven is het hier en de bergen lijken grotendeels ongerept. Echt heel wat anders dan die kaalgeslagen skipistes, fantastisch. Maar voordat ik echt de tijd neem om hiervan te genieten, is het nog een leuk stukje rijden, eerst nog tussen de bossen, later boven de boomgrens. Een van de attracties hier is een doorwaadbare plaats, waar ik al doorheen ben voor ik me heb afgevraagd hoe diep die eigenlijk is en of dat allemaal wel lukt enzo :-)
Ik zie ondertussen niemand meer achter me (later blijkt dat JP de Pan in een haarspeld heeft neergelegd doordat het ding afsloeg) en de haarspeld die daarna komt wordt mentaal (!) wat lastiger. Hier ligt al sneeuw en zo en veel natte plekken en in de bocht liggen hier toevallig ook wat grotere keien. De ´ik heb het al heel goed gedaan zover, maar gaat het straks nog wel goed - modus´ doet zijn intrede, een soort van mentale verslapping, de handdoek bijna in de ring, het is wel mooi geweest zo, tot hier toe was het leuk, maar wat wordt het straks, met die sneeuw bijvoorbeeld?
Psychologie... Deze haarspeld doe ik met wat voetenwerk erbij, terwijl ik even eerder al minstens zo lastige haarspeldjes doorkwam. Alsof het op die hoge domi makkelijker wordt als je je voeten aan de grond zet op oneffen terrein, hmpf.
Ik stop na deze haarspeld. Voor me een nat stuk bagger met keien en misschien ook wel ijs. Zou zomaar kunnen op deze hoogte. Daarna een bocht naar wie weet waar. Even moed verzamelen voor het vervolg. Bagger, daar ben ik zonder bergen erbij al niet zo dol op, en de stenige afgrond maakt het niet leuker... Thomas blaast erdoorheen. Ooooh, is het zo makkelijk? Hmmmm, ja inderdaad, eitje. Dan blijken we zelfs al helemaal boven te zijn, bij de tunnel. De sneeuw ligt hier hoog opgetast. De tunnel is dichtgelast en als we door een kier kijken, blijken er allemaal rotsblokken binnenin te liggen. We moeten dus langs dezelfde kant weer terug, best jammer!
Eerst lopen we nog een stuk tot flink boven de tunnel, om van het mooie uitzicht en de stilte te genieten. Heel bescheiden zie je hier tussen de stenen af en toe wat gentiaantjes. Geen overdonderende kleurenpracht van bloemen hier, daar zal het wel te bar en te rotsachtig voor zijn.
We bereiden ons voor op de afdaling en of die nou moeilijker of makkelijker zal worden dan de beklimming, daar lopen de meningen over uiteen. J-P rijdt eerst nog voor me, wat op die natte stukken wel vervelend is, aangezien hij daar heel traag doorheen moet, af en toe met de voeten ernaast. Ik hoef daar alleen maar even gas te geven, dus wacht ik tot hij erdoorheen gepeddeld is. Als hij even stopt, spreken we af dat ik voorop rijd en dat gaat een stuk lekkerder, ook al hebben we de nattigheid dan wel gehad. Het slagschip blijft echter de hele tijd in mijn buurt tijdens de afdaling, belachelijk gewoon!
De haarspelden omlaag vind ik in dit terrein makkelijker dan omhoog. Ik laat hem indien nodig gewoon in de eerste versnelling in naar beneden rollen, maakt niet uit hoe traag het gaat. Het lijkt allemaal niet meer zo kritisch, wat je met je gas doet, je bolt wel door en loopt niet zo erg de kans om stil te vallen. En jammergenoeg lijkt op de terugweg het onverharde stuk heel wat korter dan op de heenweg!
De weg terug naar de camping lijkt ook wel helemaal veranderd. Wat geeft dat kleine beetje onverhard een enorm vertrouwen voor op de weg! Niet normaal meer. Thomas ervaart het ook en blaast naar voren om achter J-P uit te komen. J-P doet er ook nog een schepje bovenop. Als we op de camping aankomen, is Thomas zo geestdriftig aan het vertellen over hoe hij dit alles heeft ervaren, dat hij flauwvalt!!
<< Vorige dag>> Volgende dag