Reizen - France 2002:
<< Vorige dag
Volgende dag >>
|
Dag 13: Gorges du Verdon |
Vrijdag 21 juni |
|
Via (alweer) de Gorges de Dalius rijden we naar Annot. De bochten zijn over het algemeen vrij flauw en we rijden ook aan de verkeerde kant, met al die tunneltjes. Verder naar Castellane. Rode wegen allemaal, dus ook zwaar verkeer moet hierlangs. We stuiten dan ook een aantal keer op een flinke vrachtwagen. Is nog erg leuk op een vrij smal stuk. De vrachtwagen moet dan een rechte lijn rijden, terwijl de weg heel erg smal en bochtig is langs de rotsen. Gelukje dat er uit de andere richting niet ook een vrachtwagen komt, terwijl ik deze vrachtauto inhaal :-) (Grapje hoor, juist door de kronkelwegen kun je vaak al heel vroeg zien dat je een tijdlang geen tegenliggers zult hebben)
|
|
We moeten helaas dwars door Castellane rijden, niet echt een grote stad, maar wel aan de drukke kant. Als J-P achter een auto langzaamaan de bocht in wil sturen gaat ie er zomaar bij liggen. Het zebrapad waar ie net een klein beetje op remde, bleek waanzinnig glad te zijn, of eigenlijk het complete wegdek op die plek. Echt van dat afgesleten asfalt, zo'n beetje gepolijst door al het verkeer. Heel raar gevoel. Als zo'n Pan eenmaal ligt, ligt zowat de hele weg bezaaid met motor, zo lijkt het, maar eigenlijk is alles nog helemaal heel. Behalve J-P's knie dan :( Alle plastics weer teruggeplaatst (koffers waren losgekomen, spiegels hingen los, etc.) en gewoon weer gaan met die banaan.
|
|
We rijden naar de Gorges du Verdon, de hele tijd vol in de zon. Het is hier kurkdroog. Als je hier een lucifer in het bos laat vallen, fikt de hele boel in no time af. Ik zie een heel klein beetje schaduw bij een bosje, dus ik stop. J-P had even later willen stoppen, bij een uitzichtspunt, maar dat kan ik natuurlijk niet zien, dat dat eraan zit te komen. Ik heb namelijk geen kaart! Puntje voor de volgende keer (dat zei ik vorig jaar ook...)!. Er zit geen zuchtje wind, dus comfortabel is het nog steeds niet, al is het nét uit te houden in de schaduw. Drinken en eten.
|
 |
|
We rijden een lus, een witte weg, D23, met talloze uitkijkpunten, volgens Michelin. En inderdaad, al een kilometer of drie na onze stop is er een uitzichtspunt. J-P rijdt gewoon door. Tsja, we zijn ook net gestopt en zo comfortabel is het niet in je motorpak bij deze temperatuur. Ook bij het volgende punt rijdt ie door, maarre...zo niet! Omdat het toevallig met de timing slecht uitkomt, ga ik niet zomaar achter de bosjes langs de Gorges du Verdon rijden, zonder er ook maar iets van te zien! Het uitzicht is overweldigend, wat kan ik daar nog meer over zeggen? Een enorme kloof he... Vandaar al die toeristen :-) Je hebt hier ongeveer zes uitkijkpunten vlak na elkaar en overal staat het vol met auto's en een enkele autobus.
|
 |
 |
|
J-P raakt in gesprek met een echtpaar dat ook motorrijdt, maar hier met de auto op vakantie is. Ze verwonderen zich over onze kleding met dit weer. Waarom ze met de auto zijn? Zij is een paar maanden zwanger. Nee, zegt ze, de komende jaren zit er vast geen motorvakantie in :(
|
 |
|
Als we verder rijden langs de kloof en nog een heel stuk afdalen, via ruime haarspelden, komen we heel wat motorrijders tegen. Geen van allen draagt veel meer dan short/rok en shirt. De autorijdende motorrijders laten ons nog netjes passeren op een bepaald punt, een uitzondering voor zover het Nederlanders aangaat. Waarschijnlijk letten de Fransen gewoon beter op en kijken ze vaker in hun spiegels. Feit is dat ze vaak ruimte voor je maken op de weg (mits ze zelf niet lekker willen scheuren en je gewoon voor willen blijven ;-) Qua rijden is het hier te druk om leuk te zijn (en te warm!). We komen heel veel racers tegen met weinig kleren aan en allemaal een vriendin (ook met weinig kleren aan) als schietschijf achterop.
|
 |
|
Nadat we de meest spectaculaire uitzichten hebben gehad, ronden we de lus zo'n beetje af en zijn we weer bijna bij het punt waar we eerder afsloegen. We rijden het dorpje la Palud sur Verdon in. Alhier een STOPlicht. Dat mag je geen verkeerslicht meer noemen, want het blijft zeker vijf minuten op rood staan :( En we staan bepaald niet in de schaduw! Weer een liter extra vocht verloren :(( Dit rijdt echt niet lekker zo. Als ik een terrasje zie in de schaduw, stop ik dan ook meteen. Een goed moment, zo blijkt, want ik was niet de enige die er doorheen zat.
|
|
Je zou verwachten dat zo'n terras vlakbij de Gorges helemaal vol zit op zo'n drukke dag, maar er is helemaal niemand. Wel horen we het gezoem van honderden bijen. Dit is niet zomaar een terras, het is een imkerij! :-) Heel grappig, de bijen tonen totaal geen interesse in ons, maar het zijn er echt heel veel, vlak boven onze hoofden! Af en toe blijft er eentje in midair even helemaal stil hangen. Als ik die bewuste bij vervolgens probeer te volgen, moet ik het al snel opgeven :-) Prima geluidje om bij in slaap te vallen dit, zo blijkt voor Thomas iig.
|
|
We zijn zo'n beetje bij het meest westelijke punt en dan draaien we via een brug weer terug naar het oosten, via de Corniche du Verdon. Bij de imker hing een mooi kaartje van deze hele streek en we zijn nu echt goed voorbereid op een aantal uitzichtpunten. Eerst weer een flink stuk klimmen, vanaf de brug bij de rivier weer naar boven. Dit is een superfijne scheurweg, de zon wat meer in onze rug en af en toe een ingeblikte toerist om in te halen. En dan het sublieme uitzicht. Of eerder het schokkerende uitzicht: want vlak achter deze toeristenval, de Grand Canyon du Verdon, ligt naar het westen een enorme vlakte. Een lappendeken met gele en groene vlakken. Wat een bizarre overgang. Die rotsen lijken hier wel als een enorme muur in het landschap te staan. Neergeplant, alsof het een decor is. En wij zitten er middenin :-)
|
 |
|
Natuurlijk stoppen we weer net iets te laat om de ultieme foto te maken :-) Deze parkeerplaats staat vol met Nederlandse hyperactieve vakantiegangers. Ze doen een soort combireis, een deel is gaan fietsen, een deel gaan lopen in deze omgeving. Echt heerlijk hoor, met dertig plus graden...niet te doen! Volgens mij zijn de meeste van die maffe fietsers hier ook Nederlanders. Met een enorme doodsverachting storten ze zich zonder helm van de bergen af hier. En beschermende kleding, ho maar... ;-) Zo te horen vinden ze ons ook flink achterlijk, zo helemaal dik ingepakt onderweg :-)
|
 |
|
We rijden nu echt een heel lekker stuk hier in de schaduw van de berg. Ik merk dat ik een stuk lekkerder rijd met minder zonneschijn. We rijden naar een punt waar je prachtig zicht zou moeten hebben op een spectaculaire meander van de Verdon, een enorme slinger. Op weg daarnaartoe is het al wat rustiger, al staat er ergens om de hoek ineens een hele massa toeristen, net uit de bus geladen. Ze zwermen nogal uit over de weg. En als Pernette wat moet uitwijken naar die mensen toe, omdat er uit de andere richting een auto komt, schrikken ze nogal. En helemaal als dan ook Steffen en Thomas nog de hoek om komen zeilen. Een man laat zelfs zijn ijsjes vallen! Dat was nou ook weer niet de bedoeling :)
|
 |
|
De meander is natuurlijk schitterend. Je zou er blasé van worden, van het zoveelste prachtige uitzicht. Dat is onze laatste blik op de Gorges du Verdon. Dan moeten we snel naar Castellane voor de boodschappen voor het avondeten. Een nadeel van dit hete weer is dat je eigenlijk vrijwel elke dag boodschappen moet doen als je zelf je potje kookt. Stomvervelend, zeker als je ervoor moet stoppen met rijden in dit bochtenmekka... Grrrr. Om dit ongemak goed te maken, maken we dan maar heerlijke maaltijden voor onszelf :-) En natuurlijk genieten we geweldig van het buiten bij het tentje zitten eten, mjammie!
|
|
Maar eerst nog een stukje rijden vanaf de supermarkt. Dit keer rijden we de Gorges de Dalius langs de buitenkant, dus ruimschoots bochtjes in plaats van tunneltjes!
|
 |
 |
|
Tussen Guillaumes en de camping stuiten we ineens op wat schapen. Het lijken er eerst maar een paar, maar feitelijk staat de hele weg over een lengte van een paar honderd meter vol met schapen! De schapendrijvers willen niet dat we helpen met het opdrijven van de schapen. Doorrijden moeten we! Strenge heren!
|
 |
|
Zo komen we in een mini-file de schapen langs en zitten we achter een paar wagentjes. Snel inhalen die hap, zou je zeggen. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet met zomaar elk blik. 1 wagentje snijdt namelijk al scheurneuzende alle bochten af zodat J-P er niet langs kan. Dit duur zo 10 tot 15km voort! Ik laat het maar gaan, iets te weinig testosteron aan boord ;)
|
|
Ik ben ook erg moe, zo blijkt vlakbij de camping in de laatste, superkrappe haarspeld rechtsom. Ik snijd hem niet goed aan en kan 'm zo niet halen. Belachelijk! Ik zet de motor maar helemaal stil in de eerste versnelling om niet achteruit te rollen en hoop eigenlijk dat ik niet meer verder hoef, zo kapot ben ik opeens. Maar natuurlijk kan ik hier zo niet blijven staan :-) Starten dus maar en gewoon maar doorrijden, om daarna al vlotjes compleet voor pampus te gaan.
|
| << Vorige dag | >> Volgende dag |