Reizen - France 2002:

Ga naar het verslag van dag  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  12  13 

Dag 11: Coll d'Allos en Col des Champs

Woensdag 19 juni

Het is erg warm als we uit Guillestre vertekken en we zijn niet zo vroeg op gang. J-P z'n remblokken blijken tamelijk versleten te zijn en eerst wordt nog een poging gedaan deze te vervangen (we zijn op alles bedacht, dus remblokken hadden we al bij ons; die slijten namelijk extra hard vanwege het karretje). Dan blijkt de borgmoer van de remblokborgpin echter zo stevig vast te zitten dat die met geen mogelijkheid los te krijgen is.
Even naar Mr. Bricolage voor een megaschroevendraaier (die later zo mega blijkt te zijn dat ie niet past) voor de volgende sleutelpoging op de volgende camping en dan op pad. Verder naar het zuiden! We rijden eerst een stukje over de Route National (N94) richting Embrun. Dit is helaas een kleine ramp. We rijden maar 90 (de xt250 kan niet zo veel harder), dus de ongeduldige franse automobilisten zijn allang blij als er een extra strook bij komt om ons even snel in te halen. Alleen berekenen ze alles daarbij wel wat krap, waardoor we verschillende malen gesneden worden. Bovendien komen de auto's natuurlijk tussen ons in terecht en houden ze vervolgens geen afstand. Dit rijdt heel onprettig. Het lekkerste is het toch om een stukje harder te rijden dan met de stroom mee. Is ook het veiligst. Snel van deze weg af dus.
Na de tankstop kunnen we inderdaad snel van de Route National af en slaan we een smalle weg in, naar boven richting de Col de Pontis. We hebben zo snel een fantastisch uitzicht op het Lac du Serre Ponçon, wat heel mooi blauw is. We maken nog een eetstop en gedurende het half uur dat we daar staan, komt er helemaal geen verkeer langs. We hebben dus een prima weggetje gekozen! Het wordt nog leuker, want dit gaat over in een wit streepje met rode blokjes. Dat betekent 'moeilijke weg'. En wat een feest. Dit lijkt een beetje op die 'wenteltrap' bij de Grand Colombier, zo snel volgen de haarspelden elkaar op en zo steil is het. En heet!! De motor zucht en puft van de hitte en ik ook. Een fantastisch stukje weg dit.
En zo komen we toch weer even op een rode weg uit, de D900 richting Barcelonnette. Gelukkig zijn we hier weer snel af, bij Thuiles nemen we de D109 richting de Col d'Allos. Hier is het lekker wat rustiger. Geen hijgende auto's in de nek die er net niet langs kunnen. J-P is alweer druk aan het filmen met zijn fotocamera (;->), dus rijd ik lekker vooraan de col op.
De Col d'Allos had ik in gedachten verward met een schijnbaar extra moeilijke col, de Col de Champs. Die zou volgens een Transalp-rijder 'full of potholes' zitten. Niet nagezocht wat dat waren, maar ik stelde me een weg vol enorme putten en kuilen voor, flinke gaten in het wegdek. En als je daar zelfs met een Transalp iets van voelt, dan zal het echt wel erg zijn :-)) Dat een kennis met een Intruder de Col d'Allos als rampzalig betitelde (gereden in de regen), dat zei toch echt ook wel wat, want die man heeft zowat elk bergweggetje in frankrijk al gezien met z`n verlengde intruder 1500 (!!).
Aldus mijn verwachtingspatroon. En wat blijkt: er klopt niets van! Het asfalt is her en der zelfs gloedjenieuw. Ok, een moeilijkheidsfactor dan toch: na verloop van tijd wordt de weg heel erg smal. Dat wordt vooral leuk als ik op een supersmal bruggetje een superbrede chopper tegenkom. Ik schat dat het gaat passen, wij met zijn tweeën, en gelukkig klopt dat :-) Bijna in zijn kielzog een complete motorclub van ik schat wel twintig motoren. Alsof ze je om de oren vliegen op dat smalle pad. En deze col had zo intiem kunnen zijn ;-) Lekker rijden hoor, evengoed.
Uitzicht vanaf de Col d'Allos
Bovenop bewonderen we het uitzicht. Je ziet hier duidelijk al een heel ander soort bergen dan waar we vanochtend vertrokken. Geen sneeuwtoppen te zien en meer dolomiet-achtige bergen. Grijze rotsen.
Bovenop de Col d'Allos
Er stoppen twee Duitsers die bijzonder veel interesse tonen voor de Pan en het karretje. Ze vragen J-P de oren van het hoofd en J-P vertelt er natuurlijk graag wat over :-) Vooral de afgesleten stepjes en het karretje vinden ze erg kicken. Dat karretje lijkt dan ook net een toverdoos, als we de laptop opstarten om de foto's op te droppen. Deksel open, foefel-foefel, Windows-opstarttune. Hahaha, very leip indeed :-)
Die verhalen duren maar voort, dus er is voldoende tijd om maar weer eens een plasplek te zoeken. Altijd lastig boven de boomgrens, met wandelaars overal. Maar toch lukt het!
De afdaling is een feest van bochten. Een echte serpentine dit keer, langs een wand gewoon links-rechts-links-rechts naar beneden. Waanzinnig. We rijden dan een wintersportoord binnen. Lelijk hier, maar dat mag geen verrassing meer heten. Vast heel gezellig in de winter, met lichtjes en sneeuw ;-)
We rijden een klein stukje doorgaande weg met heel veel bochten. En heel veel grind. Daar staan in Frankrijk vrijwel altijd waarschuwingsborden voor, zo ook nu, maar toch zie ik J-P op een gegeven moment alle kanten op zwalken met het karretje. Zo'n ding is definitief niet goed voor de bestuurbaarheid bij los grind en andersoortig onvoorspelbaar wegdek. Het duwt maar door.
Bij Colmars slaan we af naar de Col de Champs, een supersmal weggetje, meestentijds door het bos heen, kronkel kronkel. Niet ongelofelijk steil, heel geleidelijk, dus de weg naar boven duurt best lang :-) De zon zien we als vlekken op het asfalt, tussen het dichte bladerendek door. Bovenop wordt de weg wat breder. Als we boven staan uit te hijgen, komt er een grote groep Duitse BMW's voorbij. He getver, alweer geen intieme col :-)
Thomas en Pernette op de Col des Champs
Wat boven leek, blijkt nog niet helemaal echt boven te zijn :-) Hoewel het asfalt zeker niet al te best was, hebben we nog niets gezien wat op potholes lijkt, maar dichterbij de top zijn wel grote geulen in het asfalt, gemaakt voor de afvoer van sneeuw. Deze dingen vormen desgewenst een flinke springschans :-)
Op het uitzichtspunt staan de Duitsers alweer en ze gaan er speciaal voor staan om een foto van de Pan met kar te maken. Tsja, dachten ze dat ze een buitencategorie-col reden met hun gelaende-sport fiets of wat dan ook, blijkt het ook makkelijk door een Pan met karretje te doen. Afknapper... ;-) Haha, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ze er nogal om moeten lachen :)
Pernette daalt af (Col des Champs)
De weg naar beneden is ideaal om eens lekker te scheuren. Thomas rijdt hier ook lekker en gaat plat door de bochten, maar in eentje toch iets te plat. Waarschijnlijk heeft ie gewoon het einde van de band bereikt. De XT ligt, maar er Thomas heeft niets en de XT is niet beschadigd. Terwijl we langs de kant van de weg staan, komen de lachende Duitsers op de dikke BMW's ook naar beneden. Terwijl wij ze allang hadden zien aankomen, zien ze ons pas als ze in de bocht zitten en ze schrikken zich rot. Eentje claxonneert er zelfs. Die geneert zich kennelijk niet dat ie niet eens de moeite had genomen om de bocht door te kijken...
De camping in St. Martin d'Entraunes is met behulp van het fantastische Michelin-campingboekje (nee, ik word niet gesponsord, het is echt zo: de route-informatie om bij een camping te komen werkt echt geweldig) zo gevonden. De camping ligt aan de Var. Om er te komen moet je parallel aan de rivier eerst een weggetje van fietspad rijden met een paar leuke bochtjes en ook zo'n springschans. Aan het eind is daar dan nog een zeer serieuze haarspeld om het bochtjes rijden tot op de camping toe vol te houden :) Er zijn bijna geen andere gasten op de camping, er is een zwembad dat bijna open is, heel gunstig! Enige minpunt: bijna geen schaduw. We vinden 1 stek met een boom: precies in het midden staat een jonge treurwilg, die moet het gaan doen voor ons! Voordeel van de bergen is dat het 's ochtends wel even duurt voordat de zon erbovenuit komt. Terwijl J-P, Steffen en ik het terrein verkennen, maken Thomas en Pernette kennis met een drietal motorrijdende Duitsers. Allemaal rijden ze BMW GS en een van de heren is helemaal gecharmeerd van Pernette's XT250. Hij heeft er namelijk zelf ook zo eentje gehad :-)
Sleutelen aan de Pan
Steffen en Thomas zijn nog niet moe genoeg, dus die kunnen niet wachten om de remblokken te wisselen bij de Pan :) Ze zijn dol op sleutelen en wachten al de hele vakantie op een kans om de Pan eens onder handen te nemen.
's Avonds komen de Duitsers nog wat meedrinken bij onze tentjes, maar helaas ben ik te afgepeigerd om al te lang naar hun prachtverhalen (over reizen en motoren, wat anders!) te luisteren. Zzzzzzzzzz.
<< Vorige dag>> Volgende dag