|
|
| << Vorige Volgende >> |
Dag 8: rondje noordoost vanuit Porto |
Maandag 23 mei 2005 |
| Vandaag willen we het Fango-dal rijden ten noorden van Porto, waar we gelegerd zijn. Dat zou op zichzelf een rondje van niks zijn (60km), dus breien we er maar een heel stuk aan vast, en wordt het een heel rondje oost-noordoost, volgens mijn berekeningen zo'n 260km. Eerst weer naar Evisa via de Gorges de Spelunca langs de geitjes.
|
 |
|
Daarna weer door het lariksbos (Foret d'Aitone), waar het vandaag een stuk drukker is dan eergisteravond. Onder andere ontzettend veel motorrijders uit tegengestelde richting, veelal in vrij grote groepen.
|
 |
 |
 |
 |
| We rijden weer langs het Tolkien-weggetje richting Castirla, maar nu vlak voor de brug van Castirla naar Popalasca. Zes kilometer voor de kruising roept J-P 'Popalasca volgen he, denk maar aan de paus op Alaska, maar ik rijd evengoed verkeerd :-)
|
 |
|
Het kleine kriebelweggetje ligt er netjes verzorgd bij, maar het lijkt alsof er nooit iemand langskomt. Letterlijk vlak voor mijn neus vliegt een rode wouw op, ik kan hem bijna aanraken!
|
 |
|
We stoppen om eens op het gemak naar de rode wouwen te kijken. Er cirkelen er zeker tien vlak boven ons. Ze zweven net zo lang op thermiek tot ze echt te laag zitten en gaan dan heel eenvoudig met een paar vleugelwieken weer een paar verdiepingen hoger zitten.
|
 |
|
Van de rode weg op de kaart de gele op. Waarschijnlijk was dit vroeger de hoofdweg. Hij is dus redelijk breed, maar het asfalt is niet onderhouden.
|
|
De weg kronkelt een heel stuk boven en onder het spoorlijntje tussen Bastia en Ajaccio. Bij een afrit van de hoofdweg rijd ik ingekanteld over een breed dieselspoor (het zag eruit als een oud spoor en daar zijn er nogal veel van) en glijden beide wielen een flink eind weg. Gelukkig is er ergens weer grip.
|
 |
|
Dan ruiken we de koeienvlaaien alweer. Er staan wat koeien dwars op de weg, die weinig aanstalten maken in beweging te komen.
|
|
We rijden omhoog, de Col de S Colombano op, waar J-P nog wat onverharde paden gaat checken. Uiteraard heb je vanaf daar een nóg mooier uitzicht, want ze gaan nog nét een stukje hoger. Er lopen hier een hoop van die paden, kriskras over de heuvels.
|
 |
 |
 |
|
We drinken wat in Belgodère, een charmant dorpje met een mooi dorpspleintje.
|
 |
 |
|
We gaan vervolgens een klein stukje terug om een paar eenzame colletjes te rijden, de Bocca Prunu, de Bocca Capanna en de Bocca Croce. Terugkijkend naar de kust is het uitzicht gewoonweg waanzinnig.
|
 |
 |
|
De bedoeling is om straks af te buigen naar het dorpje Speloncato, maar eerst gaan we nog een doodlopende weg rijden, de D963 naar het bos van Tartagine. Dit is op de kaart 'gewoon' alweer zo'n smal wit kronkelweggetje met een groen lijntje erlangs, maar nu we hier toch in de buurt zijn…
|
 |
|
De weg naar het bos wordt steeds slechter met op den duur slechts zo nu en dan wat asfalt om de kraters heen :-) Breed is het evenmin. We komen gelukkig geen tegenliggers tegen.
|
 |
|
Aan het einde van de 'geasfalteerde' weg, bij het maison forestière, komt het water met een gruwelijke snelheid van de berg afgekledderd.
|
 |
|
De tocht terug uit het stille bos is best griezelig, met nu overal de buitenbochten, vaak langs een afgrond. Veel staand gereden, omdat dat een veel zekerder gevoel geeft op het grind. Kost wel veel energie zo.
|
 |
 |
|
De weg naar beneden, richting Speloncato, geeft alweer een fantastisch uitzicht over de heuvels en in de verte een stuwmeer en de zee.
|
 |
|
Je kijkt je ogen uit. Op een bepaald moment doe ik dat zelfs zo letterlijk dat ik 1 haarspeld totaal niet zie aankomen. Ik moet hard remmen en door het hobbelige asfalt slaat het ABS aan (ja, die stond niet uit). Zo kom ik vlak voor een ruim stuk gras in de buitenbocht tot stilstand. Nogal rechtdoor gegaan dus. Ik weet niet of ik zonder ABS niet vrijwel net zo hopeloos deze bocht had gemist, maar het hielp hier in elk geval niet. De reflexen waren in principe goed, ver vooruit blijven kijken, en niet half om half remmen en sturen, maar echt doorremmen lukte niet. Balen!
|
 |
 |
|
In Speloncato drinken we wat om het energieniveau weer wat op peil te brengen en eet J-P nog een ijsje bij een joviale caféhouder. We rijden dan verder westwaarts langs de D71 en via de D151 naar Calenzana, doorsteekje via Moncale en de D81 naar het zuidwesten. In principe schakel ik het ABS uit, maar ik vergeet bij sommige tussenstops nog wel eens de procedure (hoe simpel ook: ABS-knop ingedrukt houden bij het inschakelen van het contact) te volgen. Staat het ABS niet aan, dan blijven twee lampjes (waarom twee???) voortdurend knipperen. Paniek! Paniek! U bent gevaarlijk bezig!! U hebt niet de o zo doordachte veiligheidsvoorziening ingeschakeld!
|
|
Hoewel de hele bedoeling van de route van vandaag was dat we het Fango-dal (doodlopend) gingen bekijken, laten we dat idee toch varen. Het is intussen al zo laat, dat de kans bestaat dat we in dat geval het laatste stuk in het donker moeten rijden.
|
 |
|
De D81 is even lekker doorscheuren. De Col de la Croix op weg naar Porto is uiteraard nog steeds grotendeels onverhard wegens de wegwerken waar we afgelopen vrijdag de Italiaan kwijtraakten en weer terugvonden. Gaat nog een stuk lekkerder dan de vorige keer. Boven, aan het eind van het stoffige stuk, geven we onszelf weer even de fles. Ook hier (net als op de camping), krijgen we gezelschap van een hond. Hij legt zich gewoon naast de motoren. Bizar.
|
|
Vanavond willen we weer naar Piana voor de zonsondergang, dus het is nog even doorzetten voor de laatste 15km naar Porto. Doordat de zon laag in onze rug schijnt, lijkt het bij elke buitenbocht alsof J-P z'n schaduw de afgrond in rijdt. Creepy!
|
|
Eenmaal op de camping hebben we er al 360km op zitten over tamelijk pittige wegen. Mijn kaars is uit. Het lijkt me dus een goed idee om de 12km naar Piana achterop af te leggen. Dat heb ik dus mis. J-P heeft geen zin om zich in te houden ('ik rijd nu niet eens harder dan wanneer ik achter jou aan rijd') en rijdt in de eerste de beste bocht alles aan de grond. Ik schijt zeven kleuren achterop en zeg dat ook (meermaals...), maar dat sorteert geen effect. Dat alles werkt weinig sfeerverhogend. Het bekijken van de zonsondergang, die ook dit keer wegens wat bewolking geen fel verlichte rotsen oplevert, is dan ook weinig romantisch. So much for clichés!
|
 |
 |
 |
|
Vanavond toch maar niet meer koken, zoals de bedoeling was. Nogmaals naar het pastarestaurant. Omdat we wat verontruste sms-en hadden gehad van thuis, over bomaanslagen, nog even naar huis gebeld. Wegens de veroordeling van een 'vrijheidsstrijder' zijn in twee gemeentehuizen op Cap Corse bommen afgegaan. De serveerster beweert dat het méchanterie is en dus niets serieus: 'Ils s'amusent'. Toch lijkt het me slecht voor het toerisme. Misschien is het uit de hand gelopen vandalisme, zoals de serveerster zegt, maar dit komt in andere landen toch min of meer op de grote hoop van het terrorisme...
|
| << Vorige Volgende >> |