|
|
| << Vorige Volgende >> |
Dag 6: vanuit Porto het binnenland in |
21 mei 2005 |
| Het is een warme dag en we vertrekken pas na elf uur. Mijn hoofd zit vol van de verkoudheid en ik merk al snel dat we het na de high van gister maar wat rustiger aan moeten doen. De weg naar Evisa vanuit Porto is wonderschoon, en je zou wel na elke bocht willen stoppen om je ogen uit te kijken. Om de zoveel bochten ga je een lange, smalle brug over die maar net iets breder is dan een autobus.
|
 |
 |
|
We zien veel varkens langs de weg, zelfs een zeug met een hele bups biggen in verschillende kleurstellingen. Na Evisa nemen we de D70 naar Vico. Ik rijd t-r-a-a-g, een heel verschil met gisteren. Ik probeer maar vooral zo soepel mogelijk te blijven rijden, hoe langzaam dat dan ook is. Liever kalm aan en mooie lijnen rijden dan steeds te hard op bochten afgaan voor mijn vorm van vandaag en steeds moeten corrigeren. |
 |
| We slaan af na Vico om de D1 te gaan volgen zuidwaarts, richting Arbori. Dit is een weggetje dat nauwelijks meer dan een auto breed is. Er ligt veel grind/zand her en der op de weg. Heel rustig tokkelen we hier dus, in 2e en 3e versnelling. Ergens ligt een boomstronk tot half over de weg, waar de varkens iets uit aan het smikkelen zijn. Wat hebben die beesten hier een leven. Ik zou er bijna weer carnivoor van worden (maar toch nét niet).
|
 |
 |
|
Vlak voor Arbori stoppen we even voor een pitstop. Het is een heerlijk rustig plekje hier. Toch passeert er nog verkeer: twee motoren die ook bij ons op de camping staan: een Honda en een Harley!! Chapeau voor de Harley-man, want die moet vast hard werken.
|
|
Na deze stop gaat het bochtjes draaien eindelijk weer wat lekkerder en kan het tempo weer een beetje omhoog.
|
 |
| Na weer een hele reeks superkrappe bochtjes met hele ladingen grind op de weg gaan we linksaf de D125 op, oostwaarts langs de rivier de Cruzzini. Het is hier bloedheet. Het asfalt is weer van het holder-de-bolder-type waarbij het ABS me van harte gestolen kan worden. Begin het piepje dat bij het wegrijden aangeeft dat de ABS-functionaliteit wordt gecontroleerd inmiddels te interpreteren als waarschuwingssignaal dat ik hem vergeten ben uit te zetten.
|
| Ik krijg nogal last van een stovend hoofd in de zon en krijg een enorme honger, dus ergens in de schaduw stoppen we. We hadden nog Snickers mee, die nog net niet vloeibaar zijn. We horen allemaal geknal in het dal. Zouden er zwijnen geschoten worden?
|
| Wat extra brandstof in je systeem kan je veel goed doen en het asfalt knapt gelukkig navenant op. We krijgen een heel stuk van dat zwarte, nieuwe spul. Stepjes schrapen!! En nog steeds zijn die rotpieletjes niet van m'n banden af!
|
 |
| Bij Vero vinden we een bar/restaurant. Gelukkig maar, want onze watervoorraad voor vandaag is al bijna op. Het terras is helemaal overdekt met een druivelaar, mooi! De zoon van de waardin loopt zich nogal te vervelen, maar mag van zijn moeder een tafel afruimen. Als we weer opstappen, springt hij als een duvel uit een doosje uit de kofferbak van een auto om ons te laten schrikken. J-P zegt dat hij maar eens op zijn wereldbol moet opzoeken waar wij vandaan komen en dat het wel een klein landje is. Oh, dan heb ik zeker een loep nodig, zegt ie. Ja, dat kun je wel stellen!
|
 |
| Na deze weg langs de Bocca di Tartavellu komen we op de enige grote doorgaande weg dwars door Corsica, die de plaatsen Bastia in het noordoosten, Corte in het noordelijke binnenland en Ajaccio aan de westkust met elkaar verbindt. Als je maar heel hard rijdt, heb je hier nog wat bochten, maar ik vind er geen bal aan en kak weer helemaal in.
|
 |
| Je rijdt hier langs het spoorlijntje tussen Bastia en Ajaccio en door het bos van Vizzavona. Het is de bedoeling dat we op een rustdag nog eens op dat treintje stappen, vanuit Corte. Daar willen we ook nog een paar dagen kamperen, dus we gaan meteen maar even de desbetreffende camping, in het Restonica-dal, inspecteren. We willen namelijk niet nog een camping met sanitair dat niet wordt schoongemaakt.
|
 |
| Het dal is betoverend mooi. De weg naar boven is net iets meer dan een auto breed en er zijn veel blinde bochten bij. Veel mini-bruggetjes. Uiteindelijk zitten we zo hoog dat er nog sneeuw ligt langs de weg. Veel bergsporters vertrekken vanaf de parking aan het einde van de weg, 15km het dal in.
|
 |
 |
 |
 |
 |
| Na Corte rijden we de D18 richting Castirla en komen we in een waar Tolkien-landschap terecht, met bruinige rotsen en talloze schattige groene plukjes. De Corsicanen die ons tegemoetkomen, hebben veel ruimte nodig op de weg (veelal anderhalve weghelft), dus ik zeg tegen J-P dat ik mijn lijnen maar wat bescheiden opzet, zodat er geen onheil van komt. Hij stelt voor juist wat verder naar buiten te komen bij het inzetten van de bocht, zodat mijn tegenligger en ik elkaar juist al wat eerder zien. Zij kunnen dan ook hun lijn wat aanpassen. Zo gezegd, zo geprobeerd. Prompt krijg ik van de eerstvolgende drie tegenliggers schrikreacties in de vorm van geclaxoneer en lichtsignalen. Mijn speculatieve conclusie is dat de Corsicanen het OK vinden als ze zelf de andere weghelft gebruiken, maar zich een stuk minder amuseren als ze zelf de wederpartij zijn. Ik ga dus toch maar weer wat krappere lijnen rijden...
|
 |
| Rond de klok van zeven uur rijden we het Forêt d'Aitone binnen, een uitgestrekt lariksbos. De weg hier doorheen is heerlijk bochtig, steeds weer links-rechts met af en toe een doordraaier met een bruggetje in het midden. Voorspelbare kadans. De rijrichting van oost naar west zoals we nu rijden is ideaal, met een minimum aan blinde bochten.
|
 |
| We hebben het vage plan om nog op tijd in Piana te zijn voor de beroemde zonsondergang die de rotsen daar (les Calanche de Piana) rood kleurt.
|
| Net voor Evisa halen we een Duitse dame op een CB500 in. Ze lijkt nogal door de bochten te krabbelen en schrikt als ik haar inhaal. Ik zat nochtans al best een poosje achter haar en doe echt niets raars of incorrects :-(
|
 |
| Na de geiten op het stukje dat we vanochtend ook al in de andere richting hebben gedaan (ze staan weer kriskras op de weg, op ongeveer dezelfde plek), zit de dame wéér voor ons omdat we een omweg hebben genomen (OK goed, verkeerd gereden dus :-)). Ze kijkt heel hard naar een streep grind, komt er midden in terecht, houdt enorm in en bolt maar meteen uit naar rechts, een parkeerplaats op. Heel verstandig om even een pauze te nemen inderdaad. Ze heeft ons wederom in eerste instantie niet gezien. Helaas geen tijd voor een peptalk, want we willen naar Piana!
|
| De al laag staande zon geeft een fantastisch licht op de rotsen.
|
 |
| Piana halen we, maar de zon kruipt op het moment suprème achter een wolk. Niet precies het spektakel waarop we gehoopt hadden, maar nog altijd heel mooi hier hoor.
|
 |
 |
 |
| Terug naar Porto dalen we af met de motor uit. Da's de eerste keer dat ik dat doe en het voelt super. Je hoort alleen de wind suizen en de banden rollen op het asfalt. Net als fietsen, maar dan niet zo hard ;-)
|
| We zoeken een bar/restaurant op waar direct een man naar buiten komt en ons begroet. Ik vraag of hij open is en of we wat bij hem kunnen eten en hij zegt van ja. Het is nog best behaaglijk buiten, dus we installeren ons op zijn terras, .direct naast een koppel dat binnen juist het eten krijgt geserveerd. De man komt niet naar buiten om ons een menu te brengen of wat dan ook, maar installeert zich bij de stamgasten aan de bar.
|
| De vrouw aan het tafeltje naast ons geneert zich blijkbaar en gaat de patron aan z'n jasje trekken. Dat lijkt me hoogst overbodig, hij heeft ons net al buiten en daarna door het raam gezien! We vertrekken dus weer. Ik roep luid 'Au revoir monsieur' en hij roept terug 'Au revoir m'sieur-dame'. Dan word ik pas echt pissig en voeg eraan toe dat we prima gezeten hebben alleen zo weinig gegeten, maar daar krijg ik uiteraard geen antwoord meer op. Lamme zak hooi!
|
| Op een terras verderop zit veel volk buiten en worden we prima geholpen. De serveerster zegt onze motoren mooi te vinden, ook al zijn ze zo smerig. Jullie zijn zeker vanaf Calvi gekomen, zegt ze. :-) Dat klopt, en langs Beurville :-)
|
| De Duitse heren naast ons zitten eindeloos te oefenen op de juiste Franse zin om de rekening te vragen, maar krijgen maar niet de aandacht van de serveerster. Misschien moeten ze dan ook eens proberen vriendelijk te kijken!
|
| De koks van het restaurant, een dikke en een dunne, horen ook bij het hotel aan de overkant en nu iedereen z'n eten heeft, hebben zij eindelijk tijd om de lichtreclame van het hotel te fixen. We zien ze met een keukentrapje in de weer en de lichtreclame gaat steeds aan en uit. Pure slapstick :-)
|
| << Vorige Volgende >> |