|
| << Vorige Volgende >> |
Dag 5: Bastia, Cap Corse, Calvi, Porto |
Vrijdag 20 mei 2005 |
 |
| Het lijkt alsof het 's nachts regent, maar later blijkt dat het opspattend water was tegen ons raampje. Wel gedroomd over een verregend Corsica. De lucht is weer zo goed als strak blauw hoor. Om zes uur staan we op het dek al de Cap Corse te bewonderen, die rood kleurt in de ochtendzon. |
 |
| We vragen ons af of de puntjes die we zien in het groen nu rotsblokken zijn of huizen (beide, zo blijkt later). Om 7.15 u rollen we voorzichtig het dek af, met niet te veel gas, want anders maak je een zwieper op het natte dek, zoals we iemand zien doen. |
| In Bastia is het verkeer al op gang gekomen, maar hectisch is het niet. Tot onze verbazing zien we bij de kleine Spar de groenten en fruit al buiten liggen. Die zijn al open! Ik koop er water en J-P gaat even verderop naar de bakker. |
 |
| We spreken af dat we eerst helemaal naar het noorden van de kaap rijden en dat we daar stoppen voor het ontbijt. Als we net vier auto's stuk voor stuk hebben ingehaald (geen sinecure met na elke bocht weer een volgende), zie ik een Genuese wachttoren. Er mogen op Cap Corse dan wel tig van die torens staan, maar dit is wel de eerste! Dus dat treintje kunnen we straks weer opnieuw inhalen ;-) |
 |
| Na wat vissersdorpjes draaien we al wat naar het westen en het asfalt wordt hier zo hobbelig dat zelfs de GS wat laat merken. Het voelt alsof mijn beide banden opeens lek zijn. |
| We vinden een mooi plekje om te ontbijten, met uitzicht over de bossen en in de verte de zee. Tussen de bomen ligt een stapel autowrakken! Jammer dat niemand de moeite neemt om ze hier weg te halen. |
 |
| Om en om komen we een GSX-R tegen, met een dame in de schietschijfhouding achterop. Ook zij nemen het witte weggetje naar het noordelijkste puntje naar Cap Corse, naar het afgelegen dorpje Barcaggio. Het is een heel smal weggetje met om te beginnen gloednieuw asfalt. Aan de linkerkant kunnen we iets zien liggen wat lijkt op een klooster, mysterieus wel. Ongeveer een kilometer voor Barcaggio wordt het asfalt opeens een geaccidenteerde lappendeken. Was het geld op? |
 |
| Barcaggio is een oase van rust. Het enige wat je er hoort is een geanimeerd gesprek tussen drie of vier mensen en verder niets. Kan me zo voorstellen dat het hier in de winter wel spookt! Vanuit het dorp kun je het eiland Giraglia zien liggen (met vuurtoren!). |
 |
| De GSX-R zit op pad naar de grotere weg weer voor ons en we halen hem weer eens bij. Respect voor deze mensen, want die moeten er toch haast afstuiteren. |
| Terug zuidwaarts langs de westkant van Cap Corse, richting Nonza. Veel wegwerkzaamheden. Omdat er geen alternatieve weg is, kan het verkeer ook niet worden omgeleid, dus het is dan gewoon een kwestie van wachten tot de werktuigen weer even stil staan aan de kant en de brokken puin (de weg wordt verbreed door een stuk uit de rotsen te hakken) uit de weg zijn geruimd. Veel vuil en afgeschraapte toplagen. Gelukkig rijden we niet op een GSX-R :-) |
 |
 |
 |
 |
| In Nonza is het enige zwarte strand van Corsica, en het ligt 100m lager dan het dorp zelf. Vanuit de Torre di Nonza kun je vanuit een gat in de grond (Trou du Diable) de oude haven zien en het zwarte strand. |
 |
| Op de parking in Nonza (een echte motorparkeerplaats, en dat voor zo'n klein dorp!) komt de eigenaar van een R1150GS er net aan met z'n vrouw. Heel aardige mensen. Ze hebben deze motor anderhalf jaar en reden hiervoor met een TA. Ze komen uit de omgeving van Belfort, een plaatsje dat we wel kennen omdat we daar in de buurt eens behoorlijk lang hebben rondgedoold. De zwarte GS (met verlengde spatlappen!!) vertoont geen spoortje van vuil, terwijl het toch echt wel stoffig en modderig was onderweg. Ik krijg wel eens het idee dat sommige motoren simpelweg vuilafstotend zijn (gemaakt). |
| Bij de BAR, zoals men dat hier noemt (als het alleen restaurant heet, heb je kans dat je er niet zomaar iets mag drinken, maar dat je geacht wordt ook wat te eten), drinken we een glaasje fris. De bar staat hier in de open lucht, maar de patron zegt dat het hier pas voor het eerst sinds tijden weer een beetje mooi weer is. Ja, ja…dat zal wel meevallen met dat slechte weer van hun, het is overal kurkdroog nota bene! |
 |
| De barman heeft een enorme uitstraling. Hoewel hij Frans spreekt, lijkt het wel een Italiaanse operazanger, met een enorm galmende stem en een bulderende lach. Hij draagt een grote zwarte zonnebril en een wit hemd onder zijn overhemd. Beetje een godfather. Het is enorm gezellig op het terras. |
 |
| Na St. Florent rijden we via de D 81 langs de Désert des Agriates. De naam zegt het al: het is hier droog! Veel cactussen. We komen achter vier 'Duitsers' (later blijken het Italianen te zijn geweest, of je oplet!) te zitten. De voorste rijdt met een GSX-R en dan zitten er ook nog een YZF, een R1150GS en een VFR bij. Ze halen nogal rare capriolen uit bij het inhalen, dus ik ben blij dat we ze uit het zicht verliezen als we even stoppen om van het uitzicht te genieten. De bochten zijn hier een feestje, links, rechts, links, rechts, het lijkt Rammstein wel. Dan zien we de 'Duitsers' toch ook ergens stil staan om eens goed om zich heen te kijken. Juist op die plek rijdt J-P zowel z'n koffer als z'n stepje aan de grond :-) |
 |
| Ook ik ben op deze weg voor het eerst met de GS stepjes aan het schrapen. Dit is ook echt wel een plek waar dat heel goed kan en die zijn tamelijk spaarzaam op Corsica, eerlijk gezegd. Goed asfalt en relatief overzichtelijke bochten. |
 |
| Ik ben er inmiddels achter wat het probleem was met mijn bochten: ik begon wel met doorkijken, maar om de een of andere reden bleven mijn ogen plakken onderweg en stopte ik met het verleggen van mijn blik terwijl ik de bocht reed. Bovendien begon ik mijn lijnen te veel aan de binnenkant. Hoe het ook zij, op een gegeven moment ben ik er grotendeels vanaf en da's wel fijn! Vroeger (vóór de GS) ging dit allemaal vanzelf, maar het is wel raar als je er dan opeens weer over na moet denken omdat het opeens niet meer loopt zoals je wilt. |
| Jammer genoeg komen we hierna op een N-weg te zitten richting Calvi, waar weinig aan is. Kunt er wel even doorstomen, er is weinig verkeer, tot het af en toe even opstroopt in een treintje. De 'Duitsers' zitten op een gegeven moment weer achter ons, maar komen met z'n vieren niet zo gemakkelijk een heel treintje auto's langs. We zien ze afslaan richting l'Ile Rousse, terwijl wij nog even doorrijden richting Calvi. |
 |
| We hebben intussen behoorlijke honger en dorst gekregen en ik sla zomaar ergens af, om uit te komen in een hopeloos vakantieoord met overal eenzelfde type huizen, brrr. De enige uitweg is dezelfde weg terug. |
| In Lumio zien we dan reclame voor Chez Charles. Dit is een restaurant met een fleurig terras. Als we willen, kunnen we hier ook alleen iets drinken, maar we vragen toch maar om de kaart gezien de rammelende maag. En zo zitten we even later aan een poepsjieke, keurig gedekte tafel met zwarte handen en nagels van de handschoenen. Dit is duidelijk geen gelegenheid voor een bordje salade en een broodje, al dringt dat (door de honger?) een beetje laat door ;-) |
 |
| We eten heerlijk, dat wel, maar voelen ons toch een beetje schuldig dat we maar weinig tijd willen maken om te eten. Daarmee doen we de kok duidelijk tekort. |
 |
 |
 |
| We hebben dan nog een klein stukje te gaan naar Calvi, waar we zo doorheen zijn (tsja, we hebben net uitgebreid stil gezeten, nu weer even rijden…). We haken aan bij een rode R1100 GS, maar raken hem weer kwijt als ik hem op een onduidelijk punt (doorgaande weg buigt af) uit ongeduld inhaal (hij kijkt niet in z'n spiegels en dat kan ik met name van motorrijders niet uitstaan) en vervolgens dus zelf verkeerd rijd. Tsja, hij stond ook niet voor niets te weifelen :-) |
 |
| Enfin, het is een mooie weg die we volgen, een klein stukje van de kust af, met in de verte mooie uitzichten. Het enige ontsierende element zijn tien windmolens op een van de heuvels in de verte. Whadda mistaka to maka! |
| Het asfalt wordt wel weer erg hobbelig op de D81B. Als ik nog wat moet bijremmen voor de bocht, bijvoorbeeld omdat het wel erg hard naar beneden loopt, heb ik zó het ABS getriggerd, en daar begin ik behoorlijk genoeg van te krijgen. Je zult hier maar eens echt moeten remmen voor een obstakel dat je over het hoofd hebt gezien ofzo. |
 |
| Bij Bocca Bussa staat de GS-er stil. Jammer, niets meer te achtervolgen ;-) Bij Olmo stoppen we ook even en ik schakel het ABS uit. |
 |
| Bij de afslag naar het Fango-dal passeren we weer het vermeend Duitse viertal (kunnen wij nu echt zo slecht kentekens lezen?!) dat net in de startblokken staat bij een restaurantje of een pomp of zo. Als we even later na een best wel lang recht stuk (je raakt hier wat verwend hoor!) weer enorm lekker bochtjes aan het ronden zijn, wat mij betreft meest in de derde versnelling met gas lekker ver open en dan weer dicht om af te remmen (wat heerlijke geluidseffecten geeft, met een flinke brom van de Y-pijp bij gas open en een licht bopbopbop bij gas dicht), zie ik de blauwe GSX-er, de snelste van het viertal, weer bij ons komen. Leuk, spelen? Voor de zekerheid (misschien wil hij er voorbij?) geef ik op een paar wat minder bochtige stukken (recht zou ik ze nog steeds niet noemen ;-) niet al te veel gas, zodat hij desgewenst zonder problemen kan passeren. Hmmm, het lijkt alsof hij niet zo nodig hoeft. Leuk :-) We gaan dus nog maar een poos door in deze kadans. Het gaat heerlijk! |
 |
| Met het asfalt is niets mis, tot het op een gegeven moment helemaal op is. Er staat een bord dat de weg de komende 12 km glad kan zijn wegens wegwerkzaamheden. Jammer, want we waren net zo lekker aan het spelen! Ik ga maar lekker staan om van de zwieren-en-zwaaien-modus over te schakelen op de hotse-klotse-stuiter-modus en na een paar bochtjes is de GSX-R weg (kan me er gezien het type machine iets bij voorstellen). |
 |
| Grappig is dat we verschillende auto's inhalen die we eerder op die dag ook al hebben gezien. Doen we dan al-le-maal hetzelfde rondje? ;-) Er zijn een paar automobilisten bij die uitgebreid zwaaien en het gebaar maken dat het hier wel lastig zal zijn (voorhoofd afvegen). Qua ondergrond valt het allemaal wel mee, al is het op sommige plaatsen wat mul en maakt het achterwiel af en toe een zwieper. Het allerengste vind ik de nauwe bochten links om de rotswand heen, waarbij we vlak langs de afgrond moeten rijden om de bocht niet af te snijden. Ook al staat er dan meestal een muurtje, dat is echt niet hoog hoor! De eerste twee keer snijd ik dan ook de bocht af, uit angst voor de afgrond. Alsof een frontale botsing beter is dan naar beneden storten, zucht... Toch maar toeteren dan voor de blinde bocht? Net als een autobus? |
| Die rijden hier trouwens ook nog gewoon, evenals campers, scooters en nog altijd fraai blinkende choppers (van die vuilafstotende dus ook, kennelijk). Als we naar schatting op driekwart zijn van dit stuk, stoppen we even om wat te drinken en even uit te blazen. Na enige tijd zijn daar dan ook de vier achtervolgers gearriveerd. J-P roept meteen in het Duits iets over het feit dat die GSX-R voor dit werk bepaald niet geschikt is en dat hij nog maar eens op een GS moet terugkomen, waarna we in het Italiaans te horen krijgen dat ze het niet verstaan haha. |
| De Italiaan die van de blauwe GSX-R stapt heeft een smile van oor tot oor en zegt dat hij zich reuze heeft vermaakt. Nou ja, op het geasfalteerde stuk dan, haha. Hij vraagt naar de foto's, want J-P heeft hem kennelijk tijdens het rijden gefotografeerd. De Italiaan vertelt met veel gebaren van gas open en gas dicht over het stuk dat we samen opgereden hebben, wijst naar steppies en koffers terwijl ie een schrapend geluid maakt en ondertussen doet ie alsof hij achterom fotografeert en we begrijpen voldoende Italiaans om het globaal te kunnen volgen, heel erg grappig. Hij noemt ons 'good pilots' en zegt er nog bij dat dat als compliment is bedoeld, haha. |
| De berijder van de YZF, een studentikoos type, is wat bedrevener in het Engels en gaat als tolk in de weer. J-P gaat nog wat over me staan opscheppen over een dame piccolo op een motocicletta grande en dat dat zo geweldig is. En ze begrijpen het helemaal. Weet inmiddels niet meer waar ik moet kijken. Ik hoop maar dat ze het eerst vertrekken, ook al staan we hier te verschroeien in de zon. Het lijkt me namelijk erg sneu als ik straks hun droom aan diggelen sla door voor hun neus op m'n muil te gaan op een wellicht nog veel slechter stuk dat nog voor ons ligt. (is best erg hoor, als je zo bent) Als we de Italiaan z'n e-mailadres hebben genoteerd en we iedereen de hand hebben geschud, rijden de mannen weer verder, want ze moeten nog naar Ajaccio vanavond. |
| Grappig hoor, waren we eindelijk goed op het Frans ingesteld (daar hadden we best een trage start mee, want alweer even geleden), leren we weer wat Italiaans bij. Na het opgebroken stuk gaat het weer allemaal beresnel en we hebben allebei nog altijd flow, wat een superdag. |
| In Partinello, vlak voor Porto, zie ik een bord voor waterijsjes en daar zijn we volgens mij wel aan toe. Bij het winkeltje op het terras zitten vier volwassen katten en drie kittens, superlief. We blijven er net zo lang zitten tot mijn enorme waterijsco op is en hebben dus alle tijd om alle katten te aaien en het een en ander aan de madame te vragen over het weer en de poezen natuurlijk. |
 |
 |
| In Porto gaan we de camping zoeken. Volgens mijn info moeten we langs Ota, voor de afslag. Dat klopt niet helemaal, althans we vinden de camping zo niet, maar het is wel een heel mooie weg daarlangs en in het dorpje heb je een fantastisch uitzicht op de hemelshoge rotsen (Gorges de Spelunca). Wonderlijk dat de woningen zo te zien nog wel voor 'gewone' mensen betaalbaar zijn, want de uitzichten zijn dat zeker niet. |
| We installeren ons op de camping Sole e Vista, en ik ga boodschappen doen terwijl J-P de tent gaat fixen. Op de een of andere manier is er iets misgegaan met de tentstokken. Het tentdoek is (doordat we op vakantie altijd mooi weer hebben?) gekrompen en daardoor zijn de stokken eigenlijk iets te lang geworden. Uiteindelijk is er 1 gebroken. J-P heeft ook nog zijn bril in de binnentent laten zitten (wat te denken geeft, want o, wat hebben we lekker die tent in z'n foedraal staan proppen...). De tentstok wordt geplakt en alles doet het weer, ook al heeft 1 stok nu een bocheltje. Wonderlijk genoeg is de bril nog helemaal heel. |
| Ik heb lekker olijfbrood en kruidenbrood gescoord en een koude cola voor onze tentenfixer. Meer hebben we niet nodig na dat luxueuze maal van vanmiddag ;-) Het duurt na het eten niet lang voordat we in een diepe slaap zijn. |
| << Vorige Volgende >> |