|
| << Vorige Volgende >> |
Dag 4: Ardèche - Toulon |
Datum 19 mei 2005 |
| Omdat we de avond ervoor al vlak na 9 uur in bed zijn gekropen, kunnen
we al voor zevenen beginnen met opbreken. Lekker, want we willen nog
zoveel mogelijk binnendoor rijden naar Toulon, met liefst ook nog de
Mont Ventoux. Die ken ik alleen nog van de Tour de France, en dan als
aartslelijke berg, maar we willen hem toch eens van dichtbij bekijken.
Als we toch in de buurt zijn!
|
|
Er is nog niemand op de receptie, maar daar kunnen we echt niet op
wachten. Betalen we de volgende keer wel dubbel! Weinig gegeten, maar de
Gorges de l'Ardèche gaan er op een nuchtere maag ook wel in. We missen
de Pont d'Arc (paar jaar terug gelukkig al eens gezien) doordat ik een
weg ten noorden daarvan neem. Dat blijkt een enorme scheurweg te zijn
met schoon, vlak asfalt en eindeloze bochtencombinaties, vrijwel zonder
ander verkeer (het is nog lekker vroeg!). Ik zie op een gegeven moment
twee bochten voor ons een rode kraanwagen rijden die ongelofelijk
doorblaast. Pas ter hoogte van een dorpje halen we hem bij, waar hij bij
een bouwplaats parkeert. Als de brandweer naar z'n werk!!
|
 |
|
Wat we nog kunnen zien van de Gorges de l'Ardèche is prachtig. Er hangt
een verstilde rust, heel onwerkelijk.
|
 |
 |
|
In Pont St. Esprit wordt het tijd om wat brood te scoren en te tanken.
In de supermarkt is het een gezellige drukte. Die heeft hier gewoon de
functie van buurtwinkel, ook al is dit best een flink stadje. Iedereen
lijkt elkaar te kennen, heel leuk.
|
|
J-P z'n koppeling gaat al een tijd beroerd en als ik mag voelen hoe
zwaar het allemaal gaat, knapt de kabel! Oeps! Maar laat nu recht
tegenover waar we op de parking staan, een motor-/bromfietsenzaak
zitten! Wat een geluk bij een ongeluk. Ze kunnen hem daar fixen!
|
 |
|
Terwijl J-P al naar die zaak is gewandeld met motor en al, moet ik nog
ehm uitparkeren… Ik sta op een hellend vlak omlaag, kan niet vooruit weg
en er is ook nog een goot waar ik doorheen moet. Even ernaast lopen dus,
allemaal niet zo erg. Op zijn zijstandaard staat hij hier echter zodanig
schuin dat ik er ook niet zomaar op kan gaan zitten met eerst been
erover en dan pas de motor recht. Hiervoor heb ik de volgende procedure.
Eerst de motor overeind zetten terwijl ik ernaast sta. Vervolgens zwaai
ik niet het been erover, want dat gaat niet (vanwege koffers en
bagagerolletje), maar steek ik het been rechtdoor over het zadel met de
motor nog altijd in de hand. Gaat prima, zolang m'n voet niet te veel op
het zadel blijft steken. Het ziet er alleen wel wat eh… acrobatisch uit
:-) (kan wel zeggen dat je er na een paar keer best routine in krijgt
hoor). Het oude mevrouwtje dat alles gadeslaat terwijl ze in de auto op
haar man zit te wachten, slaat haar hand voor de mond. Ik maak nog even
het gebaar van zweet van het voorhoofd wissen en ze lacht breeduit :-)
|
 |
|
J-P paste met koffers en al gewoon bij de motorzaak door de voordeur en
ze zijn er al best snel mee aan de gang. We moeten alleen even wachten
tot een man met een quad geholpen is. De man rijdt veel met dat ding
hier in de buurt, maar niet op de gewone weg. Hij waarschuwt ons dat het
hier best wel eens lang kan gaan duren, omdat men hier alles op het
gemakje doet, 'doucement, piano, piano'. Dat maakt ons niets uit, we
boffen allang dat dit niet in the middle of nowhere is gebeurd. Amper
een uur later is J-P voor 15 euro weer het heertje.
|
|
Verder richting Mont Ventoux door de prachtige Vaucluse, waar de klaprozen volop bloeien en je de wilde tijm ruikt. Het
wordt almaar warmer.
|
 |
 |
|
Gelukkig staan er ook nog bordjes naar de Mont Ventoux (en zie je hem al
van ver liggen!). Halverwege de beklimming laat ik de motor tijdens de
eerdergenoemde opstapprocedure nog bijna uit mijn handen vallen doordat
ik hem te ver naar rechts laat hellen tijdens het opstappen.
Optimistisch als ik ben, voorspel ik dat dat zeker nog een keer mis zal
gaan deze vakantie. Hopelijk als er niemand kijkt :-)
|
 |
|
Van de Tour de France herken ik alleen maar de top, maar ik vind hem in
het echt toch een stuk mooier, zeker met de volle zon er zo op. Het
lijkt net een enorme rotstuin. Boven liggen allemaal heel mooi afgeronde
keien. Het is enorm helder, dus we kunnen de Alpen goed zien liggen.
Horden fietsers die de reis naar boven hebben aanvaard, trouwens. Op
vele plekken zie je ze in de berm liggen, misschien niet eens moe, maar
gewoon stupéfait van het uitzicht? Het is echt schitterend hoor. Moet
een machtig gevoel zijn om dat met de fiets te doen (maar ik laat die
beurt toch maar voorbijgaan).
|
 |
|
Om mijn GS heen staan op de parking op een gegeven moment allemaal
Walen. Als ik bonjour zeg, groeten ze wel terug, maar verder komt er
niets uit. Misschien zijn ze bang dat ik het niet versta. Ik weet ook
niet zo goed wat ik moet zeggen. J-P weet wel een openingszin en vraagt
aan een van de mannen wat hij ervan vindt. Nou, dat onze motoren zo
'bien préparé' zijn (gadgetgeil zijn ze ook wel, gezien de interesse in
de Garmin die nog aan stond). En dat het toch niet zo vanzelfsprekend is
dat een dame met een GS rijdt.
|
 |
|
Er komt een Lance Armstrong-type naar de parking gefietst en die roept
gelijk 'Wow, what an a-ma-zing machine'. Hij lult wat over de
verschillende types GS-en en als we zeggen dat er inmiddels ook al een
nieuwer type is, de 1200, zegt hij tegen me, 'Alright! Time for an
upgrade then!!' Haha, no way José.
|
|
De man ziet duidelijk op tegen de afdaling, zegt dat ze zich hier met
ware doodsverachting van de berg af storten, soms zelfs zonder helm!
Zijn maat staat hem op te jagen, ik krijg de indruk dat onze Lance tijd
aan het winnen is door met ons te praten :-)
|
 |
|
Als we afdalen, komen we weer heel veel fietsers tegen die de beklimming
aan het doen zijn. Ik krijg wel het idee dat sommigen alleen naar boven
rijden en vervolgens in een auto stappen. Het hele stuk rijden van de
bewoonbare wereld naar boven lijkt me een behoorlijk langdurige
onderneming, maar misschien vergis ik me.
|
 |
| Beneden in een dorp stoppen we bij Bar Ubu voor een lekker glas fris. Nog even snel naar het toilet… Hmmm..had ik beter niet kunnen doen, wat een gore bende... |
| We rijden nu door een weids landschap, doet een beetje Amerikaans aan, en dan met die ene superberg op de achtergrond. Hoge snelheden zijn goed haalbaar zonder raar te doen en we rijden nog veel bochten ook. We schieten zo goed op voor Toulon. Toch maar even de lange onderbroek (!) uitdoen onderweg, want op een thermometer zag ik 32 graden staan :-) |
| Intussen ben ik nog steeds niet blij met mijn linkerbochten en J-P wijst me er fijntjes op dat mijn rechterbochten aan hetzelfde euvel lijden. Bij 20% overall is de lijn niet goed en kom ik veel te snel naar binnen. Da's nogal een percentage! Ik kom bij die foute bochten niet heel verkeerd uit, maar ideaal is het niet. Nou, nog bochten genoeg deze vakantie om hiermee te oefenen! |
| De laatste pakweg 10 tot 20 kilometer naar Toulon is snelweg en ik doe het maar rustig aan zodat we de afslag (welke? geen idee!) niet missen. Scooters razen met hoge snelheid door de zich vers vormende file door. Aan de kaart te zien ligt de haven midden in het centrum, dus volgen we in eerste instantie de bordjes Centre Ville maar. Heel assertieve chauffeurs hier in de stad en ze piepen overal tussen als je plaats in een vak niet helemaal ok is. Bekende kost, maar je zou het bijna vergeten als je nooit meer in de stad rijdt. |
| Eerst staat er in het centrum nog een bordje 'Port', maar op een gegeven moment niet meer. Het verkeer staat in beide richtingen zo goed als vast, maar naarmate we verder parallel aan de kust rijden, zien we de ferry liggen en rijden we er zo aan voorbij zonder dat we een geschikte afslag hebben gezien. En wat een Gare Maritime is, dringt in deze heksenketel niet direct tot ons door. |
| J-P vindt op een gegeven moment dat ik het verkeer blokkeer, terwijl ik juist probeerde plaats te maken voor een auto achter me. We staan dus te kibbelen, dat kon je wel verwachten in deze situatie. Gelukkig realiseren we ons dat en stoppen we er snel mee. De motoren worden ongelofelijk heet, dat ziet er best gevaarlijk uit. Waar het maar kan, zet ik hem uit. Door de file heen loopt iemand vrolijk folders uit te delen. Ideaal ook hoor, niemand kan ergens heen en je hoeft niet erg veel te lopen, alles schuift toch wel beetje bij beetje op. |
| Mooie CX bij het stoplicht. J-P voegt de berijder toe dat hij er ook zo een heeft gehad, als eerste motor. Brede grijns :-) Als we nog een keer het bordje Gare Maritime zien, valt onze euro. Bij een toegangshokje staat een opgewonden standje. Deze man vertelt in zeer rap Frans wat de bedoeling is hier. Hij vindt het heel ongewoon dat we niet gereserveerd hebben, maar we mogen wel gewoon aanschuiven en later tickets kopen. |
| Een uur wachten op het veerplein tot we kaartjes kunnen kopen. Gelukkig een aangename wachttijd doordat onze portier zich helemaal laat gaan als mensen na de slagboom de verkeerde kant op rijden. :-) |
| Er komt nog een Pan achter ons in de rij staan met een gebronsd, jong Frans stel. Meer dan bonjour kan er niet af, maar ook deze mensen zijn misschien bang dat we ze niet verstaan. Zo heb je naar het zich laat aanzien twee soorten, de arrogante mensen die aannemen dat iedereen overal ter wereld 'gewoon' Frans spreekt of behoort te spreken (de portier) en mensen die zich wat bescheidener opstellen, maar dus wellicht daardoor maar helemaal niets zeggen en juist daardoor ook arrogant overkomen :-) Dan kun je het best zelf een praatje beginnen, maar het komt er in dit geval niet van. We zijn te moe en er kan bij deze mensen geen lachje af. |
 |
| Parkeren in het laadruim gaat van een leien dakje, alle benodigde spullen voor de overtocht liggen gelukkig al apart. Lekker douchen in de hut zodat we ons een beetje thuis voelen. We eten een eenvoudige, maar heel smakelijke pastamaaltijd, met tomaat en aubergine. Lekker aan de prijs natuurlijk, maar dat is altijd op zo'n boot. En je moet toch eten! Prachtig zicht op de Côte d'Azur bij zonsondergang, met heel veel lichtjes. Het is een heerlijk zachte avond. |
| << Vorige Volgende >> |