|
|
<< Vorige Volgende >> |
Dag 13: colletjes rijden vanuit Zonza |
Zaterdag 28 mei 2005 |
| Slecht geslapen vanwege twee honden die maar tegen elkaar in blijven blaffen. Om half acht vertrekken we. Het is dan nog net een beetje fris, zeker in de schaduw. Wel staat de zon vrij laag en dat is best lastig af en toe. De Col de Bavella op vanaf Zonza. Vanaf hier hebben we eindelijk eens van wat dichterbij zicht op de rotsen die we op de camping 's avonds in de verte rood zien kleuren. Dit is de populairste col van Corsica en biedt zogezegd het mooiste zicht op de bergen, maar het is hier op deze vroege ochtend vrijwel uitgestorven. |
 |
| De afdaling zit vol met putten en er ligt veel grind op de weg. Had gedacht dat ze die beroemde col wel van strak asfalt zouden voorzien, maar ook niet dus :-) (Daar zijn ze overigens wel mee bezig, stukje bij beetje uiteraard!) |
 |
 |
 |
 |
| In Solenzara kunnen we in 1x tanken, pinnen en boodschappen doen, superefficiënt. Zo te zien zit hier een verhuurbedrijf voor quads en terreinmotoren, vermoedelijk XT600E. |
| Als ik de GS opbok bij de pomp, trek ik weer veel bekijks. Het ziet er ook vast indrukwekkend uit, maar weten zij veel dat die motor zich zo gemakkelijk op de middenbok laat zetten :-) |
| Stukje hoofdweg langs de oostkust. Het is een optie om aan het strand te ontbijten, maar dan zitten we wel vol in de zon, en dat is nu al, rond half tien, te veel van het goede. |
| Stukje het binnenland in dan, via de D168 ri Conca. Vlakbij een geitenkaasboerderij vinden we ons felbegeerde plekje in de schaduw. In een half uur komen er twee auto's langs. Enfin, niets nieuws onder de zon dus :-) |
| Een paar leuke haarspelden later zijn we in Conca en doordat er in dit kleine dorpje, met een wirwar aan kleine straatjes, geen wegwijzers staan, spelen we het klaar te verdwalen. Op de GPS ben ik al lang van 'de weg' af en ook de kaart geeft geen uitsluitsel. Het helpt niet dat het snikheet is... |
| De opritten van de meeste mensen zijn beter geasfalteerd dan de straatjes, en doordat alles zo nauw is, kun je nauwelijks harder dan stapvoets, maar toch liggen er nog overal richels die moeten dienen als verkeersdrempeltjes! |
| Halverwege het dorp staat een mobiele slager/bakker, een soort rijdende dorpspomp waar iedereen even bijkletst. Als we echt niet meer verder lijken te kunnen anders dan privé-terrein op, zien we een man lopen. J-P vraagt hem de weg terwijl ik een plaatsje in de schaduw opzoek. |
| Intussen vang ik flarden van het gesprek op en hoor de man zeggen 'Normalement on prend le Route National.' (Jullie hebben hier ook niets te zoeken!) En J-P vervolgens 'Mais nous sommes des motards!' :-)) Toch legt de man geduldig uit hoe we bij het geplande pad kunnen komen. Terug het dorp in en bij de kerk rechtsaf. De rijdende bakker bevestigt dit even later: kan niet missen, bij de kerk rechtsaf. (En de taxichauffeuse, een paar dagen later: Je bent in Conca verdwaald? Aha, dan heb je zeker de kerk gemist?! En wat vond je trouwens van de verkeersdrempels?? :-)) |
 |
| Uiteindelijk vinden we ons pad. Het is een afslag naar links steil omhoog met eerst 25 meter asfalt en vervolgens een keienpad met zo te zien enorme keien. Uiteraard zien die er vanwege de hellingshoek nog eens extra vervaarlijk uit. In elk geval zie ik het niet zitten om dit pad te gaan rijden. En aan het begin stond het volgende bord: |
 |
| Knappe jongen/meid die harder dan 40 kan op dat pad, met wat voor voertuig dan ook!! Doordat het paadje zo smal is, zit er niets anders op dan de motor stukje bij beetje de helling af te laten zakken. Crisis, ik drijf zowat m'n pak uit. |
| Dit weggetje was het eerste bospad, op de kaart te zien flink steil en met veel haarspelden. Dan is er nog een ander pad, dat wat geleidelijker lijkt te stijgen en een ruimere bocht maakt. Meer kilometers dus, maar hopelijk met wat minder grof gesteente. Het proberen waard! |
 |
| Het alternatieve pad begint vlak en ziet er dus een stuk beter te doen uit, en dat blijkt in de praktijk ook wel. Toch stop ik al vrij snel. Omdat ik daarnet zo stond te zweten, MOET ik nu echt wat drinken. J-P moppert omdat ik midden in de zon stop, maar voorlopig is er ook geen schaduwplek te zien. Hij rijdt door en keert, maar ik wil toch echt wel verder hoor :-) |
 |
| Misschien wordt het pad te moeilijk voor me, als de keien net zo groot en talrijk worden als op dat andere pad en ik de schrik in de benen krijg, maar terugkeren kan altijd nog (mits je daar niet te lang mee wacht...). Een 4x4 komt uit de andere richting gehobbeld. Wij hobbelen ook weer verder, de GS rammelt wel behoorlijk af en toe, als de grote keien echt niet meer te ontwijken zijn. |
| Bij de eerstvolgende stop vraag ik me dan ook af of dit wel goed is voor de motor. Ik kan het wel, maar gaat de motor zo niet naar de gallemiezen? J-P stelt me gerust, dit mag geen probleem zijn. Nou goed dan, verder! |
| Op een recht steil stuk omhoog rijdt en rammelt opeens een mountainbiker. Staand op de stepjes heb ik even zowel voet- als handvatverwarming. De voeten worden erg warm zo vlak bij de uitlaatbochten. Nu snap ik eindelijk waarom ik in de winter geen koude voeten had :-) En de handvatverwarming heb ik blijkbaar per ongeluk ingeschakeld! Dat duurt best wel even voordat de hitte daar weer uit is, pfffff. |
| Onderweg maak ik een paar aardige zwiepers op de wat mullere stukken, maar dat is door voldoende gas te blijven geven en zorgvuldig de route te plannen niet zo'n probleem. Ben dit allemaal niet zo gewend met deze motor, dus het is vrij inspannend, maar erg leuk om te doen. Ook op de lastigste stukken is er meestal wel een spoortje te vinden waar wat minder grove stenen liggen en het ietsje vlakker is. |
 |
| Tijdens weer een pauze in de schaduw op een mooi effen stukje haalt de mountainbiker ons weer bij. |
 |
| Hierna doen we een lang stuk omhoog met vier haarspelden en stoppen we pas boven weer. Nu een geweldig uitzicht over de Bavella en de kustlijn richting Porto Vecchio, en we kunnen goed zien waar we zojuist gereden hebben. |
 |
| We zijn dan bijna op het hoogste punt, waarna we de bossen binnenrijden. De rotsen en de ondergrond zijn hier wat roder en af en toe zijn er stukken bij met behoorlijk mul gravel. |
 |
| Daar ben je dan opeens blij mee, na die (in mijn beleving extra) grote stenen! Op de afdaling ook verschillende waterpassages. Nu in het bos kan het tempo wat omhoog, op het supergave kronkelpad. |
| Na een kilometer of twaalf (wat natuurlijk veel langer leek!) is er helaas weer asfalt in zicht. Jammer, maar niet getreurd, want vanuit Zonza moeten we nog een paar van dit soort paden kunnen rijden. |
 |
| We zijn nu in het Forêt de l'Ospedale, waar voor de verandering eens wel een egale weg doorheen loopt. Best veel verkeer voor Corsicaanse begrippen, ook hele groepen motorrijders. We vinden een pracht van een uitspanning, vlak bij een waterval, waar veel schaduw is. Er klinkt relaxte muziek uit de boxen. We eten een pannenkoek (die hier in een soort puntzak wordt samengevouwen) en drinken wat. |
 |
| We zien de ene na de andere blauwe XT langsrijden, vast van een verhuurbedrijf. De eerste vier zitten nog redelijk dicht bij elkaar, maar op de eerstvolgende, en vervolgens op die daarna, is het lang wachten. Beide achterblijvers maken aanstalten hier de parking op te draaien als ze het blauw van mijn GS zien, maar realiseren zich dan pas dat het geen XT-blauw is en dat ze de achtervolging nog even moeten volhouden. |
 |
 |
| Afdalend richting Porto Vecchio valt de hitte als een deken over ons. De Col de Bacinu, met tunneltje, is weer net zo leuk. Al blijkt het weer link te zijn om iemand in te gaan halen die je nog niet heeft gezien. De chauffeuse komt net als ik er langs wil, een stuk naar links. No harm done, maar volgende keer maar wat langer wachten. Soms heeft een stille uitlaat zo z'n nadelen. |
 |
| In Zonza stoppen we voor een ijsje. Er staan al vele zeer uiteenlopende motoren geparkeerd, van Dominator tot racebanaan, allemaal Fransen. Als wij aan het ijs zitten, arriveert de volgende stoet: vijf Duitsers, op uiteenlopende vierklepper GS-en. Zeker drie ervan scharen zich rond mijn motor, 1 zelfs op zijn knieën. Geen idee wat eraan te zien is, hopelijk is alles goed ;-) We zijn echt even te lui om op te staan. |
| Hier valt ook veel te genieten van het bijzondere kruispuntje, waar de wegen eigenlijk een X vormen, maar waar je volgens de borden als op een rotonde om een lantaarnpaal heen moet rijden. De cafébaas zegt dat er nooit ongelukken gebeuren en dat het hele idee om er een rotonde van te maken, is opgedrongen door de Fransen. Het is ook helemaal niet nodig, omdat het toch wel goed gaat altijd. |
 |
 |
| Nu de cafébaas toch bezig is, vertelt hij maar meteen waarom op Corsica alle Franstalige plaatsnamen zijn uitgewist: in Frankrijk staan toch ook geen borden met plaatsnamen zowel in het Frans als het Corsicaans? Voilà! |
| Er komt nog een Nederlander aan met een Transalp, flink bepakt. Die blijkt later bij ons op de camping te staan staan. Hij heeft al vele reizen gemaakt met de motor, ook naar Afrika, en dit is zijn tweede keer op Corsica. Zijn plunjebaal, tanktas en zijtassen heeft hij zelf gemaakt, van waterdicht vrachtwagenzeil. Hij heeft bij een zeilenmakerij gewerkt, dus is wel handig uitgevallen.
|
 |
| << Vorige Volgende >> |