|
|
<< Vorige Volgende >> |
Dag 12: warm rondje Col de Bellevalle |
Vrijdag 27 mei 2005 |
| We vertrekken even na achten, na telefonisch overleg met het technisch onderlegde thuisfront (Thomas) over speling op de bevestiging van de triangel van de 1100. We moeten er snel iets aan (laten) doen, want anders kan de triangel losschieten of in elk geval extreem hard slijten. Elke flinke hobbel of put kan funest zijn, en gezien de staat van het asfalt hier, is de kans wel erg groot dat het misgaat. |
|
Hoewel J-P al een hele route heeft bedacht voor vandaag, nemen we de snelste route naar Ajaccio, aangezien we daar voldoende garages en/of bouwmarkten verwachten. De Garmin wijst ons de weg. De snelste weg, heb ik gezegd, maar of dat altijd klopt? Zo komen we bijvoorbeeld op een grappig doorsteekje, waarbij we met een paar haarspelden van de grotere weg worden weggeleid en er met nog wat meer haarspelden weer bij terugkomen :-) |
 |
| Na Moca Croce zitten we dan toch vrij snel op een echt grotere weg naar Ajaccio, die desondanks nog best te pruimen is, met een reeks supervette bochten waar je in NL lyrisch over zou zijn :-) We vinden een Mr.Bricolage en terwijl J-P gaat kijken of die het benodigde gereedschap heeft, bewaak ik de motoren. Op Corsica is zogezegd weinig criminaliteit, maar in en rondom de steden is het natuurlijk altijd een beetje extra opletten geblazen. Ik ben dan ook niet op mijn gemak als een beetje een zonderling figuur steeds heen en weer langs de motoren loopt. Zeker omdat hij niet teruggroet. Voor de zekerheid haal ik de sleutel uit het contact. Ja, ik sta mijn mannetje wel hoor! :-) |
| Het is erg warm op de parking, maar J-P gaat toch direct even met het gevonden gereedschap in de weer. Het lukt goed genoeg. Direct even tanken, waar tot mijn verbijstering mijn creditcard wordt geweigerd. O o, is nu al het nulpunt bereikt?? Gelukkig heeft J-P er nog 2 bij zich om te plunderen:-) |
| In Porticcio halen we wat te eten en we eten dat op aan de Col de Bellevalle (D302). Populair stuk om te fietsen, maar vandaag met die hitte echt alleen weggelegd voor de allerfitsten. Op het kruispuntje waar we even stoppen en naar het schaduwrijke gebladerte boven de weg klimmen om dat eten naar binnen te werken, voltrekt zich dan ook een waar slagveld. Eén vrouw staat eindeloos te wachten op haar fietsmaatje, die vermoedelijk al op een veel eerder punt is ingestort. Intussen wordt ze bijgehaald door twee anderen, die haar wat adviezen geven over de vervolgroute en er discreet vandoor gaan op het moment dat de achtergebleven man met de tong op z'n schoenen naar boven komt. Ze wensen elkaar bonne courage, zullen ze nodig hebben… |
 |
| Een Italiaans stel vraagt de weg, maar weet voor links en rechts alleen de woorden in de eigen taal! Leren wij weer iets bij van sinistra en zo of zoiets (wat we inmiddels natuurlijk alweer vergeten zijn dus). Ze moeten naar Ajaccio en staan recht voor de wegwijzer daar naartoe :-) |
| We slaan af de D55 in, een superkleine weg, die uitzicht biedt over de kust bezuiden Ajaccio, met de Iles Sanguinaires. Even stoppen voor een fotootje is geen aantrekkelijk vooruitzicht, wegens de verzengende hitte. Blijven rijden! |
 |
| De D155 blijkt een rollercoasterweg, met veel kleine hoogteverschillen en bochtjes, maar het rijdt toch niet zo lekker, want het asfalt is inmiddels zó slecht dat er zelfs een bordje bij staat van Route dégradée. En dat wil wat zeggen, want die bordjes, daar doen ze meestal niet eens aan. |
 |
| Op de splitsingen met wegwijzers is het zo open en dus heet dat we zelfs een beetje verdwalen. Weinig motivatie om uitgebreid op de kaart/GPS te kijken onder deze omstandigheden. |
| De kleine D302 langs Ponte di Cazola is dan wel weer een hele leuke en biedt ook schaduw, dus stoppen we even om onze vochtspiegel op peil te brengen. We bellen meteen m'n moeder even, want die is jarig. Ook in NL is het ver boven de 30 gr. |
| De ene automobiliste die hier passeert, zwaait uitbundig. Verder alleen een fietser gezien. Die had zeker al kinderen of geen kinderwens. |
| We gaan even de hoofdweg op, alwaar we meteen weer talloze motorrijders zien. Terug naar Moca Croce, via de D757, waar het asfalt telkens precies op de bruggetjes behoorlijk aan het smelten is. We blijven deze weg volgen tot in Olivèse, alwaar we op zoek gaan naar het weggetje dat op de Michelin-kaart rood gestippeld is, wat meestal inhoudt dat het een supersmal en steil weggetje is of wellicht heel slecht asfalt. |
| Als we op een Y-splitsing staan te twijfelen, worden we aangesproken door een man in een auto, eerst in het Duits en vervolgens toch in het Frans, omdat hij een Belgische sticker op J-P z'n ruitje ziet staan. Naar welke col we willen, de Col de la Vacha misschien? Die is erg smal en steil zegt hij. Hij wenst ons veel geluk :-) |
 |
| Dat van dat smal en steil klopt wel, maar wij zijn stoer, dus dat vinden we juist een leuke uitdaging. Wel blij dat de enige twee tegenliggers, twee flinke pick-ups volgeladen met hout, tegenkomen op een wat overzichtelijker stuk, vlak bij een bruggetje, waar de weg een scherpe bocht maakt. De haarspelden verder naar boven zijn zonder uitzondering krap, maar het uitzicht is onovertroffen. Weer heel veel brem op deze hoogte, dus oneindig veel dotjes groen met geel. En die geur! |
 |
| Na de eerste top nog een beklimming, nu met een wegdek dat net van de grindlaag is voorzien. Moet nog helemaal ingereden worden, maar hoe snel zal dat hier gaan? Deze beklimming, met een stuk of tien, twaalf haarspelden, ligt dus vol grind. Begint het eindelijk een beetje uitdagend te worden ;-) |
 |
 |
| Op het laatste stukje naar de camping heb ik het wel gehad en verwacht ik in elke bocht de camping, terwijl die nog een kilometer of tien verderop ligt. J-P laat zich dan maar zakken om nog leuk te kunnen rijden, waaruit ik dan weer afleid dat er iets mis is, en _nog langzamer ga rijden. Miscommunicatie, altijd leuk. |
| J-P doet 's avonds navraag naar de 125cc Honda Varadero en CB van onze buren op de camping. Het supervriendelijke stel komt uit Morzine in de Haute-Savoie, Alpen, maar vinden het hier mooier rijden en vooral uitdagender. Voor zo'n 125 cc heb je in Frankrijk geen rijbewijs nodig, vandaar hun keuze. Ze overwegen wel om t.z.t. een rijbewijs te halen. Dat is ongeveer net zo duur als in NL. |
 |
| De campingbeheerder, annex Ceau de boswachter (hij werkt voor staatsbosbeheer en is altijd geheel in het groen gekleed), komt 's avonds weer even bijpraten over onze route van vandaag en morgen. Hij denkt dat de bosweg, de D168A vanaf de oostkust en dan verder naar l'Ospedale voor ons wel te doen is morgen, als we het maar 'doucement' doen, want het is allemaal 'terre', onverhard. |
| << Vorige Volgende >> |